HIV: Bakit nga ba?


Anim na taon ang nakaraan ng makakilala ako ng mga taong hindi ko akalain na magtuturo sa akin ng isang bagay na hanggang ngayon ay mamahalin ko. Isang libro ang nagpamulat sa akin sa kahalagahan ng bawat buhay na meron tayo. Anim na taon nakakilala ako ng apat na tao na magpapamulat sa akin sa isang sakit na hindi ko lubos maisip na unti unting babago sa buhay ko, isang sakit na unti unting kumikitil sa mga taong nakikilala ko. 

Wala akong magawa na kahit ang mga dasal na pwede kong ialay ay hindi na mabisa. Hindi ako mahina at hindi rin ako baldado upang hindi ko masimulan ang isang bagay na pwedeng makapagpabago sa buhay nila. Habang lumalapit ako sa isang adbokasiya ay siya namang pagdating ng mga dating kaibigan na napako sa isang nakaraan na kanila ng pinagsisisihan. Unti unting nauupos ang liwanag na dala ko at unti unting lumalamlam ang dala nitong liwanag. Wala akong magawa kundi ang akapin sila sabay ng pagbasak ng aking mga luha. 

Anim na taon ang nakakaraan nang hindi ko rin makita kong saan ba ako patungo. Hindi ko masumpungan kong ano ba ang nais ko sa buhay. Madami ang tumatakbo sa isip ko na pilit kong nilalabanan. Naging pabaya ako sa aking sarili na kahit ang sarili ko mismo ay hindi ko na kilala. Inilayo ko ang mundo sa mga taong dapat ay pinahalagahan ko. Nilamon ako ng isang takot na baka sakaling wala akong magawa. Hindi ako isang bayani na aakapin ang problema ng iba. Para akong natutulog sa isang lugar na ang nakapaligid ay ang sarili ko na hindi ko rin makilala dahil sa mga maskara na naka balot dito. 

Gumising ako sa sa isang lugar na puno ng pag asa. Bumangon ako sa isang pagsubok na dapat kong gawin. Hinarap ko ang takot at sinimulan ko ang pagtulong sa aking sarili. Binago ko ang anyo ng aking kalungkutan at binalikan ko ang kahapon na maaring makatulong sa aking haharaping misyon. 

Narito ako sa isang adbokasiya hindi dahil isa ako sa mga taong nangangailangan ng tulong. Isa ako sa mga taong tinawag upang makatulong. Kahit anong hirap ng aking hinaharap ay pinipilit kong lumaban para sa mga tao na kailangan ako. Sa lugar ko ngayon ay bumuhos ang napakaraming luha. Bumubos ang luha ko sa mga kaibigan ko na malapit sa akin na ngayon ay kailngan kong tulungan. Masakit pala na makita mo silang malungkot. Dati kasama mo lang sila sa saya. Ngayon na nasa gitna sila ng kalungkutan ay sasamahan ko parin sila sa lahat ng aking makakaya. 

Hindi ko pinili ang adbokasiya na ito. Tinawag ako at inilagay sa kinaroroonan ko hindi dahil pinilit ko kundi dahil ang tadhana ang naglagay sa akin dito. Habang tumatagal ay lalo akong tumitibay at lalong lumalalim ang pagnanasa kong tumulong sa mga tao na aking nakikilala. Nilagay ako sa posisyon na ito upang maging tenga ng bawat tao na makakasalamuha ko. Unti unti ng lumiliwanag ang hawak kong ilaw. Unti unti ng bumabalik ang taglay nitong liwanag. 

Ngayon habang kaya ko ay gagawin ko hindi dahil kailangan ko kundi dahil sa kagustuhan kong makita ang halaga ng bawat isa na nabubuhay. Gusto kong ipakita ang halaga nila na kahit sa umpisa ay nagkamali sila, pwede pa nilang itama ang mga pagkakamaling ito. Lalaban tayo hanggang sa dulo at babangon tayo sa tuwing tayo ay nadarapa. 

Salamat

Advertisements

THANK YOU!!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s