All posts by Kapitan Pinoy

Kahel1986@gmail.com " Isang Pinoy na manunulat na ang tanging gusto lamang ay maibigay ang mga magagandang bagay sa mga nagbabasa. Ang blog na ito ay naglalaman nang sari saring kwento o pangyayari sa aking buhay. Minsan kung may pagkakapareho ito sa kwento, Patawad sadyang ganyan talaga ang mga nasasaktan iisa ang pinang huhugutan. Isa akong pinoy na nagmahal, Nasaktan, Umasa at eto nagsusulat. Enjoy lang natin ang buhay dahil alam naman natin nawalang madaling daan sa paglimot??? hahahha ano daw?? basta enjoy lang sa pagbabasa. :)"

Ang tuldok. kuwit, tandang pananong? At tandang padamdam!


Nagsisimula na naman mag rambolan ang mga neurons ko. Yung buhol buhol na utak ko ay nasisimula na namang lumikot. Hindi na naman ako makatulog at mukhang matatapos ko ang isang epesode nang aking paboritong palabas sa Netflix. 

Hinihila na ako ng higaan pero ang utak ko ang likot parin at ayaw akong patahimikin. Madami na namang mga karakter na tumatakbo at naglalaro sa ulo ko. Iniisip ko kung bakit nga ba walang tuldok ang bawat kwento sa isip ko, walang tuldok na magtatapos sa kong ano ang nasimulan ko, dahil siguro nga ay may mga bagay na mahirap tuldokan, mahirap tapusin dahil sa simula palang walang kuwit na maghihiwalay sa bawat sakit. May mga pangngusap na nangangailangan ng tandang padamdam!para kahit hindi nya ramdam nasusulat mo naman. May mga pangungusap na may tandang pananong? na kahit alam naman natin na ang pinakamasakit minsan ay marinig ang isang tanong na walang sagot; kadalasan mas masakit marinig ang tanong kaysa sa sagot. Bakit mahirap gamitan ng tuldok ang isang kwento na gusto mo ng wakasan. May mga salita na kahit hindi patanong ay nangangailangan ng tandang pananong, dahil may mga tanong tayo na kahit hindi tayo sigurado ay nangangailangan parin nang isang sagot.

Ang dami ko ng nilagay na tuldok sa aking kwento……… mga sampung tuldok na nagpapahiwatig na gusto ko ng tapusin pero parang nagpapakita na may kasunod pa, parang kwento na lagi kung tinatanong kung para saan ba at para kanino ba? Babasahin mo ang sinulat ko nang walang boses na maririnig. Babasahin mo ang kwento ko nang hindi ka sigurado sa kung anong emosyon ang meron dito. Galit ako!!!!!! Yan ang pinapakita nang bawat tandang padamdam na nailagay ko. Pinipilit kong lagyan ng emosyon ang isang kwentong pa ukol sa ‘yo para ang sagot na makuha ko ay isang sagot na patanong na baka sakali ay magbago at hwag ko na lagyan ng tuldok ang isang storyang may simula pero walang pagtatapos.

Ang hirap tuldokan ang isang kwentong maganda dahil ang bawat kwento na sinusulat ko na para sa kanya, ay ayaw ko ng tapusin pa. Mahaba haba na ang nilalakbay ng bawat letra na aking tinitipa. Mga letrang pinipilit kong ilapat sa isang magandang kwento na tanging ako lang naman ang may akda. Isusulat ko at ilalathala ang bawat patanong na kwento at pilit kong lalapatan ng emosyon sa pag gamit ko ng tandang padamdam. Dahan dahan kang hihinga at pilit uunawain ang aking kwento gamit ang isang kuwit na nagbibigay hangin sa tuloy tuloy mong pagbabasa. 

Siguro nga, ayokong lagyan nang tuldok ang mga kwento ko dahil gusto kitang dalhin sa isang masaya at walang katapusang paglalakbay. Subalit ang bawat kwento na nakasulat sa pahina ay unti unti nang nabubura dahil sa aking pagluha. Hindi ko parin alam kung para saan ang gamit ng mga tuldok, kuwit, Tandang pananong at padamdam. Pwede ko bang gamitin ang tandang padamdam sa isang tanong ko kung BAKIT! Pwede ko bang gamitin ang tanda g pananong sa paglabas ko nang emosyon na MAHAL KITA? Pwede ko bang lagyan ng kuwit ang isang relasyon, para naman nakakapagpahinga ako sa bawat sakit na nakikita ko. Pwede ko na bang tapusin at lagyan ng tuldok ang isang pangarap na alam ko naman na dapat na talagang tuldokan. 

Siguro ang bawat tuldok, kuwit, tandang pananong at padamdam ay ginagamit upang ipahayag ng mas maayos ang bawat salita na gusto mong bigkasin. Simbolo sa pangungusap na nagpapaalala nang bawat emosyon na pwede nating ipakita, mga simbolo na ang tamang gamit ay depende kong paano natin dadalhin ang ating kwento.

Hala hindi ko na namalayan umaga na pala. Ang bilis ng pagikot ng orasan parang ikaw at ako na mabilis na umikot sa isang kwentong magtatapos dito. 

Fin

Advertisements

Pwede pa ba?


Sa tuwing hihigop ako nang mainit na kape ay palaging napapaso ang dila ko, nawawalan ng panlasa at nakakalimutan ko ang tamis at pait ng paborito kong kape. Tatayo ako sa paborito kong upuan at pupunta sa unahan ng coffe shop para humingi ng tubig upang mapawi ang pagkakapaso sa dila ko.
Minsan naman ay nakakagat ko ang aking dila at aasa ako na baka ako ay iyong naalala, ngunit sa tuwing hihingi ako ng numero sa pagbabakasakaling letra ng una mong pangalan ang lalabas, pipikit ako at hihiling na sana letra ng pangalan mo ang maging sagot sa pagbibilang ko. Magbibilang ako sa alpabetong nakasanayan ko at matatapos sa ibang letra na di ko naman ginusto, hahanapan ko ng paraan upang maidikit sa pangalan mo, pero wala, walang maidikit kahit baliktarin ko pa ang bawat letra nito.
Hihigop ako ng kape kasabay sa paglimot nang pagkapaso ng dila ko. Hihigupin ko ang paborito kong kape habang nakaupo sa pwesto na kung saan madalas tayo nakaupo. Tatanghod sa malayo at iisipin na baka pwede ba at baka meron pa. Pero wala, wala nang pag asa ang nanlamig mong panlasa na parang kape ko na unti unting lumalamig sabay sa pag manhid nang dila ko.
Uuwi ako at magbabaksakali na sa aking pag gising isang tasang kape ang ihahain mo. Ngunit wala na talaga. Wala na ang unang tamis na nalasahan ko, wala na ang pait na pilit kong pinapalitan ng tamis. Wala na ang pampagising ko sa inaantok kong sandali. Ayoko ng kumapit sa natitirang sana dahil baka sa huli na kong sakaling mabuo pa at magbalik ang lahat ay maging iba na at hindi na maging sakto ang timpla.
Hanggang dito na lang sa pagbabakasakaling makakalimutan kita at makakasanayan ko na ang uminom ng kape ng wala ka.

100 Tula para sa Bayan


Ang isang daang tula para sa bayan ay hindi na kaya pang magawa, dahil sa bawat salita na pwede mong bitawan ay s’ya ring magiging sandata laban sa iyong pinaglalaban.

Uumpisahan mo sa pagtangis ang bawat letra na pinipilit mong iwangis. Susulat ka ng mahaba para makita kong sino ba talaga ang nagpapakumbaba.

Sa bayan na ang alay ko ay tula, isang daang tula na hirap akong igawa. Bayan na bulag sa katotohanan sa bayan kong pilit kong pinaglalaban. 

Wala ng batas na umiiral sa bayan kong karamihan ay hindi na ginagamit ang pinag aralan. Kaliwa’t kanan na patayan para sa unti unting pagbagsak ng aking bayan. 

Lider na matapang palasak ang kanyang pangalan, mga taong sumisigaw sa isang pagbabago na hindi nila kayang gampanan. Ang isang daang tula sa aking bayan ay sadyang nilimot na dahil sa napakaraming gahaman. 

Hindi ko na alam kong paano sisimulan ang isang tula nang hinagpis at pakikipaglaban. Hindi na uso ang papel at pluma na gamiting sandata para sa mga kalaban. Pilipino laban sa pilipino ang tunay na pumatay sa demokrasyang pinaglalaban.

Isang daang tula para sa bayan na kahit ang nakapiring na dalaga ay nagagamit na sa hindi matuwid na paghatol at pag hingi ng hustisya, hustisya para sa mga taong tumatangis sa kanilang kakarampot na karapatan.

Nais ko ng pagbabago kagaya mo, pero mahirap magbago kong sa sarili mo ay hindi ka handang kumbinsihin ito. Isang daang tula para sa bayan na piniringan at binawian ng karapatan. 

Isang daang tula para sa bayan na ang karamihan ay Bulag sa katotohanan. Isang daang tula para sa bayan na ang iba ay naging pipi sa kanilang karapatan. Isang daang tula para sa bayan na ang karamihan ay naging bingi sa ingay ng mga bakbakan.

Nais kong gumawa ng isang daang tula para sa bayan pero takot ako na baka sa huli ako ay mapagbintangan at sabihin na ako ay nanlaban. Gusto kong gumawa ng isang daang tula para sa bayan para magising na tayo sa katotohanan na ang inaasam nating pagbabago ay libo-libong buhay muna ang masasayang.

Isang daang tula para sa aking bayan, Bayan na aking minamahal at bayan na aking paglilikuran. Isang daang tula para sa aking bayan para sa demokrasyang bansa na ngayon ay kinikitilan ng kalayaang makapagsalita.

Sa apat na kulay ng aking bandila, Isang daang tula ang alay ko para magbalik ang tingkad ng kulay nito. 

Bakit saging lang ang may Puso?


Ikaw at ako halos pareho tayo ng tanong, bakit nga ba may puso ang saging? Napapaisip pa nga tayo minsan na kong bakit saging lang ang may puso? ilan ba talaga ang puso nang saging. Marunong bang magmahal ang saging? 

Napapaisip tuloy ako at napapasulat ng kong ano-ano. Iniisip ko mataas na kaya ang presyo ng bigas? May pag asa pa bang magbago ang pagtingin ni crush? O kong bakit dilat ang mata ng isda pag namamatay? Madaming tanong na tumatakbo sa isip ko na wala namang kinalaman sa kong ano ang tinatakbo ng ekonomiya natin. May kinalaman kaya ang HEKASI sa mga nangyayari sa atin. Natanggap mo na ba ang teyorya ni Charles Darwin na nagmula ka daw sa unggoy? Oo bes Ikaw lang hwag mo kaming isama. Basta maraming tanong na siguro hanggang ngayon ay walang sagot. Bakit hindi ka crush ng crush mo? Bakit May gusto kang tao pero kaibigan lang ang tingin sayo? Bilog ba talaga ang mundo? Ilang taon ba si lapu-lapu ng lumaban sya sa Mactan. Bakit may mga kandado ang mga convenience store kong 24/7 naman silang bukas? Ilan ba talaga ang butas ng Sky Flakes kasi last time ng binilang ko hindi pare preho *Binilang ko talaga. Sa 3n1 instant coffee pantay ba ang sangkap nila? *Well hindi ko na sinubukan pang bilangin at paghiwalayin ang kape, asukal at creamer sayang ang time baka mapaghalo ko pa.

 Ang daming tanong diba? Pero may mga naisagot ba tayo sa tanong natin? Bakit may mga nagugustuhan tayo na hindi tayo gusto? Sabi nga sa nabasa ko pwede daw tayong magselos sa taong gusto natin dahil may nararamdaman tayo pero wala tayong karapatan na makiaalam sa kong sino ang kausap nila. Itatanong ko pa ba kong bakit Single ka parin hanggang ngayon? Kahit ilang 11:11 na ang nakita mo sa orasan *Pero ang totoo inaabangan mo talaga. Pag nakita mo na ang oras na yan magbubugtong hininga ka at hihiling sa mga tala, sa buwan, sa mga fairy dust bug mites na sana ay magustuhan ka din nya. Kikiligin ka pa kasi hindi ka makatulog sa gabi at iniisip mo na baka kaya naman di ka makatulog dahil iniisip ka nya. Ayan naniwala ka na naman sa nabasa mo sa internet na kong hindi ka makatulog sa gabi ay may nagiisip sayo *Hwag patola bes.

Pinaniwalaan mo din nag matandang kasabihan na kapag makati ang ilong mo may humahalik sa picture mo. *Bes derma lang katapat nyan. Naniwala ka din sa sinabi nya na aantayin mo sya pero bes ang kati, nauna pa ang higad na magka “Jowa” sa iyo at ikaw nag antay ka hanggang sa tubuan ka na ng ugat at baka naman pwede ka ng gawing rebulto sa monumento sa tigas ng katawan mo dahil sa paniniwalang MAAANTAY ka nya. Hirap bes nuh? Kaya pa? 

May time na kinikilig ka kapag kausap mo sya iyon bang kahit “seen” na nya message mo deadma ka lang kasi iniisip mo na baka Busy sya? *Bes Tang ang inumin mo H’wag MILO, Anong busy? isa lang ibig sabihin nyan hindi ka priority at kapag naubusan na sya ng kausap saka sya magrereply sayo. Ikaw naman na kamag anak ng GOMBURZA todo kilig ka naman. Akala mo talaga gusto ka nya. Bes gumising tayo sa katotohanan na sa mundong ito na ginagalawan natin laging may 2nd option, laging may plan B at laging may pangalawa. Isa pa dahan dahan lang sa kilig, sabi nga nang isa kong kaibigan tipirin lang ang landi. Pag nag message sya sayo ng “Okay lang naman” Aba bes hwag naman essay ang i reply mo! nakakatamad kayang magbasa ng nobela na hindi ka interisado. Kaya pa bes?

Sa kagustuhan mo na mapansin ka nya, Aba! bes lahat ng qoutes sa Google inaraw araw mo na. Akala mo naman nababasa nya. Hinay hinay lang. Diba? ang dami nating tanong pero bakit nga ba saging lang ang may puso? Nakailang bulalakaw na ba ang dumaan at nakailang hiling ka na ba? Hiniling mo na sana ay mapansin ka nya pero sa kabilang dako hinihiling naman nya na sana ay mapansin naman sya ng crush nya. Saklap bes nalilito ang bulalakaw kong sino sa inyo ang pagbibigyan. Pati yata buto ng manok pinag intiresan nyo, Iyon bang joy bone ba yun? na kapag pinutol mo at sayo napunta yung isang malaking part eh matutupad ang wish mo? Hindi ko sya nasubukan kasi pati yata buto ng manok nauubos ko.  

Bakit ba binabasa natin ang horoscope nya at pinipilit natin ikonekta sa horoscope natin. Bakit kahit alam natin ang sagot Pinipilit parin nating paniwalain ang sarili natin na “baka hindi naman” at “Baka naman pwede pa. Nakakalito at nakakahilo ang napaka daming tanong, nakakahilo at nakaka baliw na ang mga sagot na ayaw mo namang tanggapin. Nag aantay tayo at umaasa sa mga natitirang “sana” *Hugot yan ng kaibigan ko. Minsan naiisip mo at haharap ka sa salamin at sasabihin ang mga linyang “Panget ba ako? kapalitpalit ba ako?” Bes di ka si liza tangapin mo na lang ang tanong na “Why?” para may explanation at kapg nakuha mo ang sagot balik ka ulit sa una mong tanong.

Ilang kilong luha pa ba ang maluluha mo? *OA lang ako bes sa kilo. Baka naman patak. Aasa ka pa ba sa post nya na akala mo pinaparingan ka nya. May pa heart heart ka pa na akala mo ikaw ang pinaparingan nya, pero ang katotohanan ang syang magpapalaya sayo. Hindi ikaw yun bes wag mag assume. Bakit nga ba may Puso ang saging. Mahal na mahal nya ba ang mga taong pumipitas sa bunga nya? ginawa ba talaga sya para kahit na akapin mo sya hindi ka masasaktan. Ang puno ba ng saging ang syang nagsasabi na kahit isa lang ang puso mo isang laksa namang bunga ang ibibigay nito. Bakit saging lang ang may puso. Bakit pula ang puso nito? Naranasan na ba ng saging ang magmahal at masaktan? Datinkaya syang tao na pinarusahan dahilnmeron syang matigas na puso? Ano ba ang alamat nya at bakit sukat na sikat sya. Minsan natanong ko na rin, sa kantang leron leron sinta bakit naging buko ang papaya? Minsan kahit masaya ang kanta malukungkot ka na lang dahil nararamdamn mo parin ang lyrics nito. Kahit nga sa huling kanya ng Leron leron sinta iniyakan mo na. “Kapos kapalaran humanap ng iba”. Diba ang bastos lang ng kanta at tinuturaan ka pang mangaliwa sa konting mali na nagawa mo. 

Sa kantang bahay kubo bakit parang ang sarap sarap ng mga gulay? pero pag pinagsama sama mo lahat ng nabangit sa kanta wala namang lasa? Pero naisip mo na ba ang sagot sa tanong kong bakit saging lang ang may puso? Sya iiwan ko na kayo dyan, nasayang ko oras nyo sa walang kwentang phuhugot ko.

Bakit saging lang ang may puso? Pero ang puno ng mangga sa amin inukitan ko ng puso at ang naka paloob dito ay ang pangalan ko at pangalan mo. Kaya hindi lang talaga ang saging ang may puso.

FIN

(Picture credit to Theanabanana.com

Almost Falling Into Pieces


Now you almost made me fall for you or should I say I think I’m Falling for you. Bakit kaya mapaglaro si kupido? Kong saan ka masasaktan doon ka nya talaga pinipilit at doon nya papanain ang puso mo. Bakit hindi ka panain sa taong hindi ka masasaktan, sa taong alam mong masaya rin para sa’yo
Every night I go to sleep, I always wish that I will wake up beside you. Every morning I ask the heavens and wish if I can give you morning kisses and hug you while you are sleeping. Oh! Dear cupid this rainy night makes me feel like I’m almost losing hope. I just can’t imagine the pain of telling you how much I Like/Love you. Thinking about the words of rejection coming from your lips is like a lock without a key, I don’t know how to free myself from the pain of your words. Hindi ko talaga gusto ang pag ulan habang nag iisa. Ulan sa gabi na nagdadala sa akin nang kalungkutan at takot.

I’ve been in love a lot of times, I’ve been waiting this day to tell you that you are the reason why I’m inspired to wake up every day uhhmm.. Okay maybe you are the only reason why I love to sleep and maybe you are the reason of my beautiful dreams but I’m really sorry if I fell in love to you. Sorry if this is my way of expressing my admiration for you. No words can express how much I like having long conversation with you, sipping my favorite coffee while staring in your eyes and hoping that someday, just someday those little beautiful eyes will fall for me too. 

The heat of the summer sun is solvable like your smile, smiles that I wish for me. There on the beach watching the glittering water and the questionable waves tossed the delicate fine sand. I wish I saw your shadow under the bright moon, your shadows dancing in every rushing cold air. I wish that I could see a future with you; my dream is to see you every night before going to sleep, next to the memorable cold night.

Why love is so sweet, why love is painful and why I still love you even knowing that I’m completely vulnerable. I’m always asking Why? why I always pretend that it’s okay if you’re not going to return the love that I have for you. Why am I sad even I can easily reach you? Why can’t it be? Why can’t I call you mine? Why the word “IF” is always there in the middle of my lovely questions? It’s okay for me to love you from a far? To kiss you in my vivid dreams? Why your loving heart is too elusive for me?

I want to offer my soul and my heart to mend your broken heart. Let me love you to ease your pain and let me kiss you to the night of summer, kissing your lips with the wind of chances. I want you to feel my sincere love.

Oh Mister Cupid thank you for not allowing myself to be broke again, I thought I almost fall in to pieces. You and your flowering words help me to accept the fact that there’s no chance at all. That there’s no You and Me in this beautiful world of called love, but there’s YOU and ME in the new bridge of friendship. Letting you out in my dreams are not an easy task to do but letting you out in my heart uhmmm let me think about that.
Lastly please stop making my heart skip a bit every time I’m with you?
-Fin

Dear Secret YOU,


Dear Secret YOU,

I vividly remember the time the place and even your OOTD. Wearing white shirt and jeans. Wearing your beautiful smile and tantalizing eyes. Doon kita unang nasilayan at hanggang ngayon ay nakatatak na sa aking isipan.

I secretly fell in love to the person na hindi ko pa kilala. Iyon pala ang sinasabi nilang love at first sight. Sekreto kitang tinitignan at pinagmamasdan. Sekretong tumitibok ang puso ko sa isang tao na hindi ko pa lubusang kilala. Hindi ko alam kong nahuli mo akong nakatitig sa iyo. 

Natapos ang araw na hindi kita nakausap. Natapos ang araw na hindi kita nalapitan. Walang panghihinayang sa isang sandali na nasayang. Inaasahan ko ang susunod nating pagkikita pero sinigurado ko na hindi ko ipaparamdam na nahuli mo ang puso ko sa una nating pagtatagpo. Sabi nila mapagbiro daw ang tadhana dahil nakita kita ng hindi ko inaasahan. Gaya ng una nating pagkikita suot mo parin ang maganda mong ngiti at ang mata mong nagnining-ning. 

Hindi na tadhana ang gumawa ng paraan kundi ako na mismo ang s’yang nagutos sa kong anong tadhana ang pwedeng mangyari sa muli nating pagkikita. Tumibok na naman ang puso ko nang makatabi kita sa upuan patungo sa lugar kong saan ako masasaktan. Sa lugar na makikipaglaro ako sa aking tunay na nararamdaman. 

Inilapit ko ang sarili ko sayo kahit ang tadhana ay hindi sumang ayon dito. Inilapit ko ang sarili ko sa katulad mo at inilayo ko naman ang nararamdaman ko para sayo. Itinulak kita sa isang kaibigan na mayroong gusto sayo. Kahit nasasaktan ay itinago ko ang tibok ng puso ko para magparaya sa isang kaibigan na may pagtingin sayo. 

Nadudurog ang puso ko sa t’wing nasisilayan kita na nakangiti habang kausap sya. Pero magaling ang puso ko magbalat kayo sa isang damdamin na hindi ko dapat ipakita. Natapos ang araw at hindi na kita nakausap pa. 

Ilang beses pa kitang nakita at walang nagbago sa kong ano ang pagkakakilala ko sayo. Ganon parin ang tibok ng puso ko. Gaya ng dati ay tinulak ulit kita sa kanya para ilayo at ipag walang bahala ang nararamdaman ng aking puso. Tinawag kita sa pangalang mapapalapit ako sayo at tinawag mo ako sa pangalan kagaya ng pagtawag ko sayo. Wala kang alam sa kong ano ang nararamdaman ko sa t’wing naririnig ko ang tawagan natin na may nakatagong lambing. Maari sa iyo ay normal lang ito pero sa akin ito ay isang salitang inimbento ko para mapasaya ang sarili ko kahit alam ko naman ang totoo.

Hanggang sa ngayon ikaw parin ang unang tao na nakita ko sa unang pagkakataon na agad itinibok ng puso ko. Dumating ang araw na nakasama kita sa isang lugar na tayo lang dalawa. Walang pagnanasa kundi puro saya lang. Nakasama kita ng buong magdamag at sa pagkakataon na iyon ang puso konay tumibok sa kakaibang kalabog. Maaring hindi mo eto naramdaman ngunit ang napakasimpleng paraan upang iparamdam sayo ay ginawa ko. 

Ikaw na aking lihim na minamahal sana ay dumating ang araw na masabi mo sa akin na ako rin ay iyong mahal. Sa pag kagusto ko sayo na hindi ko alam kong papaano sana ay maramdaman mo na ang akap ko sa iyo ay akap ng taong nagmamahal ng totoo.

Nagmamahal,

Secret ME

Let’s #TestMNL This May!


18405637_10154406951136681_1391546059_o
A TestMNL ambassador, together with LoveYourself volunteers in the booths, engages the youth passing by in the alleys of Boracay 
to provide HIV 101 education during the Labor Day weekend.

Leading advocacy group on HIV Testing and Treatment, LoveYourself, Inc. started on Labor Day in Boracay its series of activation and HIV testing activities this month of May through its TestMNL (testMNL.org) and Philippine Business Sector Response (PBSR) programs.

“We prepared a series of activities this May to instill in the consciousness of the key target populations the importance of taking care of one’s self, especially in terms of their sexual health,” said LoveYourself Executive Director Ronivin G. Pagtakhan.

Pagtakhan informed “Last March, there are 968 new cases of HIV infection according to the latest Department of Health data, which inspires us to stand firm on our advocacy to resolve this still evolving problem.”

On 28 April to 1 May, the TestMNL team, supported by BLISS, initially went to the majestic island of Boracay during the #LaBoracay2017 weekend to raise awareness on HIV and AIDS among the tourists who flocked in the island.

Creating a major buzz on its straight forward campaign tagline: Suck F*#k Test Repeat, Pagtakhan clarified “The tagline is blunt, because we want to emphasize to the people the importance of repeating the test and protecting themselves more than anything else. Many people are still stigmatized, so we needed an aggressive campaign to rally against this disease.”

Last Monday (8 May), the TestMNL and PBSR in partnership with the University of the Philippines-Manila College of Nursing Student Council have conducted an HIV101 and testing in the said institution with more than 70 students got themselves tested.

“We envision to make HIV testing in the country to be treated as a regular medical routine erasing the stigma attached to it, especially for the vulnerable populations to further protect themselves and their love ones,” said Pagtakhan.

He added “We are specifically targeting the youth sector due to the rising vulnerability of this population to HIV infection, in which 830 individuals aged 15 to 24 are diagnosed with HIV in the first quarter of the year alone.”

18406073_10154407002011681_675127937_o
Entertaining the students lining up at the TestMNL booth for the HIV 101 and testing are LoveYourself Executive Director Ronivin Pagtakhan (2nd from left) 
and LoveYourself PBSR and Caravan Program Officer Earl Patrick B. Penabella (rightmost).

This coming 21 May, the TestMNL will have an HIV 101 activity during the Art Rally MNL at the Commune cafe in Makati City.

Moreover, on 28 May, TestMNL will offer its biggest HIV testing day from 10:00 a.m.-7:00 p.m. at Victoria Court, Malate dubbed as Let’s TestMNL. Interested individuals may register at this link: go.loveyourself.ph/testmnl to avail of the free, fast and anonymous HIV test.

18406079_10154407147541681_451495490_o

 

The TestMNL campaign is an adaptation of the TestBKK in Bangkok, Thailand funded by the Elton John AIDS Foundation through the APCOM, a regional organization that promotes HIV issues that affect the lives of men who have sex with men (MSM) and transgender people, including rights, health and well-being.

The PBSR is an Anvil awarded program in partnership with Pilipinas Shell Foundation, Inc. dedicated to businesses or enterprises which entails HIV awareness, testing and facilitating the creation and implementation of an HIV Policy in the Workplace.

LoveYourself, Inc. is a non-government advocacy group offering free and confidential HIV testing and treatment, counselling and peer education, and initiating programs and projects towards HIV/AIDS awareness. The organization, in cooperation with the Department of Health- Research Institute for Tropical Medicines (RITM), has two operational testing facilities- the LoveYourself Anglo along Shaw Boulevard, and the LoveYourself Uni in Taft Ave.-Gil Puyat.

For more details on other LoveYourself’s services, individuals may visit the group’s official website at www.loveyourself.ph or follow and like its social media channels: Facebook- @loveyourself.ph, Twitter- @loveyourselfph, and Instagram- @loveyourself.ph.

Visit: Loveyourself ANGLO shaw Blvd. Mandaluyong City and Loveyourself UNI buendia near LRT Gil Puyat Psaya City

Lessons learned from my Ex(es) 


*Forgiveness.

If you hurt someone from the past, Please forgive your self. If you hurt, Please try to understand. Intindihin mo s’ya at patawarin this is not about Him/Her, Magptawad ka kahit ikaw ang nasaktan. Dahil ang unang magpatawad ang siyang unang nagiging masaya. If you hold those grudges you will never be happy in your life. Forgiveness is enough and please don’t try to be part of His/Her life again. Never again. 

*Don’t care too much.



It is okay to care someone from your past but don’t let your self in pain again. Okay lang naman na mag alala ka pero mag iingat ka dahil magkaiba ang pag aalala sa kaibigan kaysa pag alala dahil mahal mo pa s’ya. Never ever allow your self to care too much to the point that theres nothing left from you, because you wouldn’t know if He/She care the way that you do.  

*How are you is enough.

 
If you are trying to be friend/s again to your ex please be mindful that “How are you” is better than “I love you”. Don’t try to be in His/Her life again. Yes! Second chances is still in the topic but remember He/She is not the same person as before. Lot of changes and theres a lot of painful memories that you need to re-consider. Again don’t be fool from your own mistakes. 

*I’m okay.



You should be okay always. Wear better and love better. H’wag mong ipakita na naging miserable ang buhay mo pagkatapos nya. Magmumukha ka lang kawawa. Show to His/Her that you get better and better after the break up. You are now independent from your own choices. You are better to His/Her present. Let the world realize that you are worthy enough. You are in your own world after living together in a world of lies. 

*Say Thank you.

Have courage to say thank you from your past. You’ve learned a lot. Those learnings are the reasons of a new version of you. You should never do the same mistakes again. You are wise and independent. Now you know how to play a game. You know what kind of cards that you need to show. Be thankful to His/Her because your past relationship/s is one of the biggest lessons of your life. We commit mistakes, always. Hating them is not always the answer to move on. That’s not the right thing to do. Hating someone is a waste of time in a things that you will never have again. 

H’wag kang mapagod at matakot magmahal muli. Dahil ang katapusan ng lahat nang bagay ay may simula. Hindi natatapos ang pag ikot ng mundo sa isang sakit o pagkakamali na nagawa mo. Nasasaktan tayo dahil hindi mo na mababalik ang dati. Umiiyak tayo hindi dahil sa sakit na naranasan natin kundi dahil sa mga masasayang pangyayari noong nagpapakatanga ka pa sa kanya. Hindi mali ang magmahal lalong hindi mali ang mahalin s’ya, ang tanging mali lang ay ang napaniwala ka nya na mahal ka at ikaw lang at wala ng iba pa.

xoxo

HIV: Bakit nga ba?


Anim na taon ang nakaraan ng makakilala ako ng mga taong hindi ko akalain na magtuturo sa akin ng isang bagay na hanggang ngayon ay mamahalin ko. Isang libro ang nagpamulat sa akin sa kahalagahan ng bawat buhay na meron tayo. Anim na taon nakakilala ako ng apat na tao na magpapamulat sa akin sa isang sakit na hindi ko lubos maisip na unti unting babago sa buhay ko, isang sakit na unti unting kumikitil sa mga taong nakikilala ko. 

Wala akong magawa na kahit ang mga dasal na pwede kong ialay ay hindi na mabisa. Hindi ako mahina at hindi rin ako baldado upang hindi ko masimulan ang isang bagay na pwedeng makapagpabago sa buhay nila. Habang lumalapit ako sa isang adbokasiya ay siya namang pagdating ng mga dating kaibigan na napako sa isang nakaraan na kanila ng pinagsisisihan. Unti unting nauupos ang liwanag na dala ko at unti unting lumalamlam ang dala nitong liwanag. Wala akong magawa kundi ang akapin sila sabay ng pagbasak ng aking mga luha. 

Anim na taon ang nakakaraan nang hindi ko rin makita kong saan ba ako patungo. Hindi ko masumpungan kong ano ba ang nais ko sa buhay. Madami ang tumatakbo sa isip ko na pilit kong nilalabanan. Naging pabaya ako sa aking sarili na kahit ang sarili ko mismo ay hindi ko na kilala. Inilayo ko ang mundo sa mga taong dapat ay pinahalagahan ko. Nilamon ako ng isang takot na baka sakaling wala akong magawa. Hindi ako isang bayani na aakapin ang problema ng iba. Para akong natutulog sa isang lugar na ang nakapaligid ay ang sarili ko na hindi ko rin makilala dahil sa mga maskara na naka balot dito. 

Gumising ako sa sa isang lugar na puno ng pag asa. Bumangon ako sa isang pagsubok na dapat kong gawin. Hinarap ko ang takot at sinimulan ko ang pagtulong sa aking sarili. Binago ko ang anyo ng aking kalungkutan at binalikan ko ang kahapon na maaring makatulong sa aking haharaping misyon. 

Narito ako sa isang adbokasiya hindi dahil isa ako sa mga taong nangangailangan ng tulong. Isa ako sa mga taong tinawag upang makatulong. Kahit anong hirap ng aking hinaharap ay pinipilit kong lumaban para sa mga tao na kailangan ako. Sa lugar ko ngayon ay bumuhos ang napakaraming luha. Bumubos ang luha ko sa mga kaibigan ko na malapit sa akin na ngayon ay kailngan kong tulungan. Masakit pala na makita mo silang malungkot. Dati kasama mo lang sila sa saya. Ngayon na nasa gitna sila ng kalungkutan ay sasamahan ko parin sila sa lahat ng aking makakaya. 

Hindi ko pinili ang adbokasiya na ito. Tinawag ako at inilagay sa kinaroroonan ko hindi dahil pinilit ko kundi dahil ang tadhana ang naglagay sa akin dito. Habang tumatagal ay lalo akong tumitibay at lalong lumalalim ang pagnanasa kong tumulong sa mga tao na aking nakikilala. Nilagay ako sa posisyon na ito upang maging tenga ng bawat tao na makakasalamuha ko. Unti unti ng lumiliwanag ang hawak kong ilaw. Unti unti ng bumabalik ang taglay nitong liwanag. 

Ngayon habang kaya ko ay gagawin ko hindi dahil kailangan ko kundi dahil sa kagustuhan kong makita ang halaga ng bawat isa na nabubuhay. Gusto kong ipakita ang halaga nila na kahit sa umpisa ay nagkamali sila, pwede pa nilang itama ang mga pagkakamaling ito. Lalaban tayo hanggang sa dulo at babangon tayo sa tuwing tayo ay nadarapa. 

Salamat

Forgiveness- The past does not dictate the future unless you let it.


Entering a year full of blessings is a sign that I know, I totally forgive the past. It’s been 2 years and a month when we both decided to become strangers. As years gone by, I heard a lot of stories about you. To be honest, every-time that I had a chance to hear stories about you, the memories from the past repeatedly runs in my mind. The pain, the tears that I’ve shed, and the day that you left. 

Today, we are in a different time. All wounds were Healed already. We learned how to forgive, we learn to embrace each other and we accept the challenge to smile together. The true happiness will come when you let go of the hurt that’s holding you back. We both matured now….I guess? 

I am thankful now that I know we all move on from the past. Masaya pala iyong nakikita mo ang mga mali mo at pagkakamali nila na tinatawanan nyo na lang. Wala  mangyayari kong panghahawakan parin natin hanggang ngayon ang galit ng nakaraan. 

To be honest even though I’m the one who initiated this moment, I’ve got butterflies in my stomach. I have a cold sweat running on my head down to my neck. My heart beats fast because I don’t know what’s happening at this moment. Iyong kaba na hindi mo pwedeng ipahalata sa kanila. Na akala mo ngayon lang ‘yong kahapon. 

Masaya ang pagkikita puno nang kwentuhan ng kahapon at mga nakalipas na nagbigay sa amin ng leksyon. Masarap magpatawad lalo na kong ang pagpapatawad ay bukal sa loob mo at bukal mong tinanggap na walang halong panghihinayang. Ngayon haharapin natin ang bagong kabanata nang ating buhay. Siguro hindi natin alam kong maibabalik pa natin ang dati, Iyong dati na tayo, kayo na sabay na nangangarap sa bawat bukas na darating. Bahala na ang tadhana ang magtakda kong sa huli ay maari pang mangyari ang mga bagay na naudlot ng panahon. Hindi man Fairy tale ang kwento natin pero pra syang kwento na pwede nating ihalintulad dito, Happily ever after.

Anger makes you smaller, while forgiveness forces you to grow beyond what you were.”