All posts by Kapitan Pinoy

Kahel1986@gmail.com " Isang Pinoy na manunulat na ang tanging gusto lamang ay maibigay ang mga nagagandang bagay sa mga nagbabasa. Ang blog na ito ay naglalaman nang sari saring kwento o pangyayari sa aking buhay. Minsan kong may pagkakapareho ito sa kwento, Patawad sadyang ganyan talaga ang nga nasasaktan iisa ang pinang huhugutan. Isa akong pinoy na nagmahal, Nasaktan, Umasa at eto nagsusulat. Enjoy lang natin ang buhay dahil alam naman natin nawalang madaling daan sa pahlimot??? hahahha ano daw?? basta enjoy lang sa pagbabasa. :)"

Almost Falling Into Pieces


Now you almost made me fall for you or should I say I think I’m Falling for you. Bakit kaya mapaglaro si kupido? Kong saan ka masasaktan doon ka nya talaga pinipilit at doon nya papanain ang puso mo. Bakit hindi ka panain sa taong hindi ka masasaktan, sa taong alam mong masaya rin para sa’yo
Every night I go to sleep, I always wish that I will wake up beside you. Every morning I ask the heavens and wish if I can give you morning kisses and hug you while you are sleeping. Oh! Dear cupid this rainy night makes me feel like I’m almost losing hope. I just can’t imagine the pain of telling you how much I Like/Love you. Thinking about the words of rejection coming from your lips is like a lock without a key, I don’t know how to free myself from the pain of your words. Hindi ko talaga gusto ang pag ulan habang nag iisa. Ulan sa gabi na nagdadala sa akin nang kalungkutan at takot.

I’ve been in love a lot of times, I’ve been waiting this day to tell you that you are the reason why I’m inspired to wake up every day uhhmm.. Okay maybe you are the only reason why I love to sleep and maybe you are the reason of my beautiful dreams but I’m really sorry if I fell in love to you. Sorry if this is my way of expressing my admiration for you. No words can express how much I like having long conversation with you, sipping my favorite coffee while staring in your eyes and hoping that someday, just someday those little beautiful eyes will fall for me too. 

The heat of the summer sun is solvable like your smile, smiles that I wish for me. There on the beach watching the glittering water and the questionable waves tossed the delicate fine sand. I wish I saw your shadow under the bright moon, your shadows dancing in every rushing cold air. I wish that I could see a future with you; my dream is to see you every night before going to sleep, next to the memorable cold night.

Why love is so sweet, why love is painful and why I still love you even knowing that I’m completely vulnerable. I’m always asking Why? why I always pretend that it’s okay if you’re not going to return the love that I have for you. Why am I sad even I can easily reach you? Why can’t it be? Why can’t I call you mine? Why the word “IF” is always there in the middle of my lovely questions? It’s okay for me to love you from a far? To kiss you in my vivid dreams? Why your loving heart is too elusive for me?

I want to offer my soul and my heart to mend your broken heart. Let me love you to ease your pain and let me kiss you to the night of summer, kissing your lips with the wind of chances. I want you to feel my sincere love.

Oh Mister Cupid thank you for not allowing myself to be broke again, I thought I almost fall in to pieces. You and your flowering words help me to accept the fact that there’s no chance at all. That there’s no You and Me in this beautiful world of called love, but there’s YOU and ME in the new bridge of friendship. Letting you out in my dreams are not an easy task to do but letting you out in my heart uhmmm let me think about that.
Lastly please stop making my heart skip a bit every time I’m with you?
-Fin

Dear Secret YOU,


Dear Secret YOU,

I vividly remember the time the place and even your OOTD. Wearing white shirt and jeans. Wearing your beautiful smile and tantalizing eyes. Doon kita unang nasilayan at hanggang ngayon ay nakatatak na sa aking isipan.

I secretly fell in love to the person na hindi ko pa kilala. Iyon pala ang sinasabi nilang love at first sight. Sekreto kitang tinitignan at pinagmamasdan. Sekretong tumitibok ang puso ko sa isang tao na hindi ko pa lubusang kilala. Hindi ko alam kong nahuli mo akong nakatitig sa iyo. 

Natapos ang araw na hindi kita nakausap. Natapos ang araw na hindi kita nalapitan. Walang panghihinayang sa isang sandali na nasayang. Inaasahan ko ang susunod nating pagkikita pero sinigurado ko na hindi ko ipaparamdam na nahuli mo ang puso ko sa una nating pagtatagpo. Sabi nila mapagbiro daw ang tadhana dahil nakita kita ng hindi ko inaasahan. Gaya ng una nating pagkikita suot mo parin ang maganda mong ngiti at ang mata mong nagnining-ning. 

Hindi na tadhana ang gumawa ng paraan kundi ako na mismo ang s’yang nagutos sa kong anong tadhana ang pwedeng mangyari sa muli nating pagkikita. Tumibok na naman ang puso ko nang makatabi kita sa upuan patungo sa lugar kong saan ako masasaktan. Sa lugar na makikipaglaro ako sa aking tunay na nararamdaman. 

Inilapit ko ang sarili ko sayo kahit ang tadhana ay hindi sumang ayon dito. Inilapit ko ang sarili ko sa katulad mo at inilayo ko naman ang nararamdaman ko para sayo. Itinulak kita sa isang kaibigan na mayroong gusto sayo. Kahit nasasaktan ay itinago ko ang tibok ng puso ko para magparaya sa isang kaibigan na may pagtingin sayo. 

Nadudurog ang puso ko sa t’wing nasisilayan kita na nakangiti habang kausap sya. Pero magaling ang puso ko magbalat kayo sa isang damdamin na hindi ko dapat ipakita. Natapos ang araw at hindi na kita nakausap pa. 

Ilang beses pa kitang nakita at walang nagbago sa kong ano ang pagkakakilala ko sayo. Ganon parin ang tibok ng puso ko. Gaya ng dati ay tinulak ulit kita sa kanya para ilayo at ipag walang bahala ang nararamdaman ng aking puso. Tinawag kita sa pangalang mapapalapit ako sayo at tinawag mo ako sa pangalan kagaya ng pagtawag ko sayo. Wala kang alam sa kong ano ang nararamdaman ko sa t’wing naririnig ko ang tawagan natin na may nakatagong lambing. Maari sa iyo ay normal lang ito pero sa akin ito ay isang salitang inimbento ko para mapasaya ang sarili ko kahit alam ko naman ang totoo.

Hanggang sa ngayon ikaw parin ang unang tao na nakita ko sa unang pagkakataon na agad itinibok ng puso ko. Dumating ang araw na nakasama kita sa isang lugar na tayo lang dalawa. Walang pagnanasa kundi puro saya lang. Nakasama kita ng buong magdamag at sa pagkakataon na iyon ang puso konay tumibok sa kakaibang kalabog. Maaring hindi mo eto naramdaman ngunit ang napakasimpleng paraan upang iparamdam sayo ay ginawa ko. 

Ikaw na aking lihim na minamahal sana ay dumating ang araw na masabi mo sa akin na ako rin ay iyong mahal. Sa pag kagusto ko sayo na hindi ko alam kong papaano sana ay maramdaman mo na ang akap ko sa iyo ay akap ng taong nagmamahal ng totoo.

Nagmamahal,

Secret ME

Let’s #TestMNL This May!


18405637_10154406951136681_1391546059_o
A TestMNL ambassador, together with LoveYourself volunteers in the booths, engages the youth passing by in the alleys of Boracay 
to provide HIV 101 education during the Labor Day weekend.

Leading advocacy group on HIV Testing and Treatment, LoveYourself, Inc. started on Labor Day in Boracay its series of activation and HIV testing activities this month of May through its TestMNL (testMNL.org) and Philippine Business Sector Response (PBSR) programs.

“We prepared a series of activities this May to instill in the consciousness of the key target populations the importance of taking care of one’s self, especially in terms of their sexual health,” said LoveYourself Executive Director Ronivin G. Pagtakhan.

Pagtakhan informed “Last March, there are 968 new cases of HIV infection according to the latest Department of Health data, which inspires us to stand firm on our advocacy to resolve this still evolving problem.”

On 28 April to 1 May, the TestMNL team, supported by BLISS, initially went to the majestic island of Boracay during the #LaBoracay2017 weekend to raise awareness on HIV and AIDS among the tourists who flocked in the island.

Creating a major buzz on its straight forward campaign tagline: Suck F*#k Test Repeat, Pagtakhan clarified “The tagline is blunt, because we want to emphasize to the people the importance of repeating the test and protecting themselves more than anything else. Many people are still stigmatized, so we needed an aggressive campaign to rally against this disease.”

Last Monday (8 May), the TestMNL and PBSR in partnership with the University of the Philippines-Manila College of Nursing Student Council have conducted an HIV101 and testing in the said institution with more than 70 students got themselves tested.

“We envision to make HIV testing in the country to be treated as a regular medical routine erasing the stigma attached to it, especially for the vulnerable populations to further protect themselves and their love ones,” said Pagtakhan.

He added “We are specifically targeting the youth sector due to the rising vulnerability of this population to HIV infection, in which 830 individuals aged 15 to 24 are diagnosed with HIV in the first quarter of the year alone.”

18406073_10154407002011681_675127937_o
Entertaining the students lining up at the TestMNL booth for the HIV 101 and testing are LoveYourself Executive Director Ronivin Pagtakhan (2nd from left) 
and LoveYourself PBSR and Caravan Program Officer Earl Patrick B. Penabella (rightmost).

This coming 21 May, the TestMNL will have an HIV 101 activity during the Art Rally MNL at the Commune cafe in Makati City.

Moreover, on 28 May, TestMNL will offer its biggest HIV testing day from 10:00 a.m.-7:00 p.m. at Victoria Court, Malate dubbed as Let’s TestMNL. Interested individuals may register at this link: go.loveyourself.ph/testmnl to avail of the free, fast and anonymous HIV test.

18406079_10154407147541681_451495490_o

 

The TestMNL campaign is an adaptation of the TestBKK in Bangkok, Thailand funded by the Elton John AIDS Foundation through the APCOM, a regional organization that promotes HIV issues that affect the lives of men who have sex with men (MSM) and transgender people, including rights, health and well-being.

The PBSR is an Anvil awarded program in partnership with Pilipinas Shell Foundation, Inc. dedicated to businesses or enterprises which entails HIV awareness, testing and facilitating the creation and implementation of an HIV Policy in the Workplace.

LoveYourself, Inc. is a non-government advocacy group offering free and confidential HIV testing and treatment, counselling and peer education, and initiating programs and projects towards HIV/AIDS awareness. The organization, in cooperation with the Department of Health- Research Institute for Tropical Medicines (RITM), has two operational testing facilities- the LoveYourself Anglo along Shaw Boulevard, and the LoveYourself Uni in Taft Ave.-Gil Puyat.

For more details on other LoveYourself’s services, individuals may visit the group’s official website at www.loveyourself.ph or follow and like its social media channels: Facebook- @loveyourself.ph, Twitter- @loveyourselfph, and Instagram- @loveyourself.ph.

Visit: Loveyourself ANGLO shaw Blvd. Mandaluyong City and Loveyourself UNI buendia near LRT Gil Puyat Psaya City

Lessons learned from my Ex(es) 


*Forgiveness.

If you hurt someone from the past, Please forgive your self. If you hurt, Please try to understand. Intindihin mo s’ya at patawarin this is not about Him/Her, Magptawad ka kahit ikaw ang nasaktan. Dahil ang unang magpatawad ang siyang unang nagiging masaya. If you hold those grudges you will never be happy in your life. Forgiveness is enough and please don’t try to be part of His/Her life again. Never again. 

*Don’t care too much.



It is okay to care someone from your past but don’t let your self in pain again. Okay lang naman na mag alala ka pero mag iingat ka dahil magkaiba ang pag aalala sa kaibigan kaysa pag alala dahil mahal mo pa s’ya. Never ever allow your self to care too much to the point that theres nothing left from you, because you wouldn’t know if He/She care the way that you do.  

*How are you is enough.

 
If you are trying to be friend/s again to your ex please be mindful that “How are you” is better than “I love you”. Don’t try to be in His/Her life again. Yes! Second chances is still in the topic but remember He/She is not the same person as before. Lot of changes and theres a lot of painful memories that you need to re-consider. Again don’t be fool from your own mistakes. 

*I’m okay.



You should be okay always. Wear better and love better. H’wag mong ipakita na naging miserable ang buhay mo pagkatapos nya. Magmumukha ka lang kawawa. Show to His/Her that you get better and better after the break up. You are now independent from your own choices. You are better to His/Her present. Let the world realize that you are worthy enough. You are in your own world after living together in a world of lies. 

*Say Thank you.

Have courage to say thank you from your past. You’ve learned a lot. Those learnings are the reasons of a new version of you. You should never do the same mistakes again. You are wise and independent. Now you know how to play a game. You know what kind of cards that you need to show. Be thankful to His/Her because your past relationship/s is one of the biggest lessons of your life. We commit mistakes, always. Hating them is not always the answer to move on. That’s not the right thing to do. Hating someone is a waste of time in a things that you will never have again. 

H’wag kang mapagod at matakot magmahal muli. Dahil ang katapusan ng lahat nang bagay ay may simula. Hindi natatapos ang pag ikot ng mundo sa isang sakit o pagkakamali na nagawa mo. Nasasaktan tayo dahil hindi mo na mababalik ang dati. Umiiyak tayo hindi dahil sa sakit na naranasan natin kundi dahil sa mga masasayang pangyayari noong nagpapakatanga ka pa sa kanya. Hindi mali ang magmahal lalong hindi mali ang mahalin s’ya, ang tanging mali lang ay ang napaniwala ka nya na mahal ka at ikaw lang at wala ng iba pa.

xoxo

HIV: Bakit nga ba?


Anim na taon ang nakaraan ng makakilala ako ng mga taong hindi ko akalain na magtuturo sa akin ng isang bagay na hanggang ngayon ay mamahalin ko. Isang libro ang nagpamulat sa akin sa kahalagahan ng bawat buhay na meron tayo. Anim na taon nakakilala ako ng apat na tao na magpapamulat sa akin sa isang sakit na hindi ko lubos maisip na unti unting babago sa buhay ko, isang sakit na unti unting kumikitil sa mga taong nakikilala ko. 

Wala akong magawa na kahit ang mga dasal na pwede kong ialay ay hindi na mabisa. Hindi ako mahina at hindi rin ako baldado upang hindi ko masimulan ang isang bagay na pwedeng makapagpabago sa buhay nila. Habang lumalapit ako sa isang adbokasiya ay siya namang pagdating ng mga dating kaibigan na napako sa isang nakaraan na kanila ng pinagsisisihan. Unti unting nauupos ang liwanag na dala ko at unti unting lumalamlam ang dala nitong liwanag. Wala akong magawa kundi ang akapin sila sabay ng pagbasak ng aking mga luha. 

Anim na taon ang nakakaraan nang hindi ko rin makita kong saan ba ako patungo. Hindi ko masumpungan kong ano ba ang nais ko sa buhay. Madami ang tumatakbo sa isip ko na pilit kong nilalabanan. Naging pabaya ako sa aking sarili na kahit ang sarili ko mismo ay hindi ko na kilala. Inilayo ko ang mundo sa mga taong dapat ay pinahalagahan ko. Nilamon ako ng isang takot na baka sakaling wala akong magawa. Hindi ako isang bayani na aakapin ang problema ng iba. Para akong natutulog sa isang lugar na ang nakapaligid ay ang sarili ko na hindi ko rin makilala dahil sa mga maskara na naka balot dito. 

Gumising ako sa sa isang lugar na puno ng pag asa. Bumangon ako sa isang pagsubok na dapat kong gawin. Hinarap ko ang takot at sinimulan ko ang pagtulong sa aking sarili. Binago ko ang anyo ng aking kalungkutan at binalikan ko ang kahapon na maaring makatulong sa aking haharaping misyon. 

Narito ako sa isang adbokasiya hindi dahil isa ako sa mga taong nangangailangan ng tulong. Isa ako sa mga taong tinawag upang makatulong. Kahit anong hirap ng aking hinaharap ay pinipilit kong lumaban para sa mga tao na kailangan ako. Sa lugar ko ngayon ay bumuhos ang napakaraming luha. Bumubos ang luha ko sa mga kaibigan ko na malapit sa akin na ngayon ay kailngan kong tulungan. Masakit pala na makita mo silang malungkot. Dati kasama mo lang sila sa saya. Ngayon na nasa gitna sila ng kalungkutan ay sasamahan ko parin sila sa lahat ng aking makakaya. 

Hindi ko pinili ang adbokasiya na ito. Tinawag ako at inilagay sa kinaroroonan ko hindi dahil pinilit ko kundi dahil ang tadhana ang naglagay sa akin dito. Habang tumatagal ay lalo akong tumitibay at lalong lumalalim ang pagnanasa kong tumulong sa mga tao na aking nakikilala. Nilagay ako sa posisyon na ito upang maging tenga ng bawat tao na makakasalamuha ko. Unti unti ng lumiliwanag ang hawak kong ilaw. Unti unti ng bumabalik ang taglay nitong liwanag. 

Ngayon habang kaya ko ay gagawin ko hindi dahil kailangan ko kundi dahil sa kagustuhan kong makita ang halaga ng bawat isa na nabubuhay. Gusto kong ipakita ang halaga nila na kahit sa umpisa ay nagkamali sila, pwede pa nilang itama ang mga pagkakamaling ito. Lalaban tayo hanggang sa dulo at babangon tayo sa tuwing tayo ay nadarapa. 

Salamat

Forgiveness- The past does not dictate the future unless you let it.


Entering a year full of blessings is a sign that I know, I totally forgive the past. It’s been 2 years and a month when we both decided to become strangers. As years gone by, I heard a lot of stories about you. To be honest, every-time that I had a chance to hear stories about you, the memories from the past repeatedly runs in my mind. The pain, the tears that I’ve shed, and the day that you left. 

Today, we are in a different time. All wounds were Healed already. We learned how to forgive, we learn to embrace each other and we accept the challenge to smile together. The true happiness will come when you let go of the hurt that’s holding you back. We both matured now….I guess? 

I am thankful now that I know we all move on from the past. Masaya pala iyong nakikita mo ang mga mali mo at pagkakamali nila na tinatawanan nyo na lang. Wala  mangyayari kong panghahawakan parin natin hanggang ngayon ang galit ng nakaraan. 

To be honest even though I’m the one who initiated this moment, I’ve got butterflies in my stomach. I have a cold sweat running on my head down to my neck. My heart beats fast because I don’t know what’s happening at this moment. Iyong kaba na hindi mo pwedeng ipahalata sa kanila. Na akala mo ngayon lang ‘yong kahapon. 

Masaya ang pagkikita puno nang kwentuhan ng kahapon at mga nakalipas na nagbigay sa amin ng leksyon. Masarap magpatawad lalo na kong ang pagpapatawad ay bukal sa loob mo at bukal mong tinanggap na walang halong panghihinayang. Ngayon haharapin natin ang bagong kabanata nang ating buhay. Siguro hindi natin alam kong maibabalik pa natin ang dati, Iyong dati na tayo, kayo na sabay na nangangarap sa bawat bukas na darating. Bahala na ang tadhana ang magtakda kong sa huli ay maari pang mangyari ang mga bagay na naudlot ng panahon. Hindi man Fairy tale ang kwento natin pero pra syang kwento na pwede nating ihalintulad dito, Happily ever after.

Anger makes you smaller, while forgiveness forces you to grow beyond what you were.”

Don’t stress yourself with things you can’t control


In our everyday life we encounter a lot of stress. We face a lot of emotions that sometimes we can’t actually control. We hear and read a lot of negativity in our social media accounts, negativity that in a certain point we are affected by it. In our daily routine we encounter different people that we don’t know why we need to entertain them. Everyday, reading on my Facebook account I can’t really imagine why this world is full of hatred and anger. Politics and even on their personal statuses. 
Minsan talaga kahit anong gawin natin na iwasan ay hindi natin magawa. Dealing in different stress everyday ay parang nakikipag buno tayo sa isang kaaway na alam natin na wala tayong laban. Stress dyan lang yan sa araw araw at hindi natin maiiwasan o malalabanan pero kaya naman nating i-manage diba? 
 
Once in a while try to sip a cup of coffee to release your unwanted emotions. To distress yourself from the toxicity of work and everyday detractors. Coffee helps to stimulate your mind and helps you relax for a while. It has a capacity to lessen your depression and anxiety and also it helps to reduce your suicidal tendency. Iyong bang uupo ka sa isang tabi tapos hihigop ng paborito mong kape, Habang nakatingin sa paligid mo at parang nakikipagugnayan ka sa bawat emosyon ng mga taong dumadaan.

Learn to relax even in a minute of your life. Proper breathing is one of the best and most common practices in different field of works. Inhale and exhale to relax and to calm down your emotions. Do it everyday or at least when you feel that you need it. Ihihinga na lang natin ang mga masasamang enerhiya na nagbibigay sa atin ng emosyon o stress na hindi natin maiwasan. Nandiyan na yan ang gawin natin ay kontrolin natin ang emosyon na maaring magpalala sa ating nararamdaman. Ngiti lang diba at lakihan mo.
We can’t really keep the stress for the rest of our day. We can’t hold it for a longer time. We can’t avoid it but at least try to manage it. Sadyang hindi talaga natin maiiwasan ang mga bagay bagay na ayaw nating manyari. Kahit iwasan natin ang mga ito darating at darating talaga siya lalo na sa punto kong saan ay lunod na lunod kana sa enerhiya nang emosyon. 

May mga pangyayari na kahit ilang ulit na nating nakakalimutan ay paulit ulit paring bumabalik sa atin. Minsan naiisip ko na lang kong pwede ko bang panghawakan na lang ang emosyon ko at hwag na itong pakawalan? Minsan naiisip ko na Am I really worthy enough to let you back in my life or I’m just pretending na mahal ko pa rin ang bagay na iyan? Hindi ko makontrol pero kaya kong imanipula ang bawat araw na kakaisip sa kong ano ang pwedeng mangyari sa akin kong sakaling sagutin ko ang isa sa mga tanong na yan. Ayoko na munang isipin yan. Mag aantay na lang ako ng sagot kong kailan lilipas din ang oras na naging masaya ako sa bisig nang aking nakaraan. This is the only stress in my life right now that I can’t really control. I want to let my emotions go and let it to the way that I want. 

“Adopting the right attitude can convert a negative stress into a positive one.”

Hans Selye

Hopes and dreams of bygone times. 


We can’t really predict the future. We never know if this future will bring us the karma that we deserve. Future will become past and past will become history. What if our past is now the future that we don’t want to happen? The present that we didn’t expect to happen, are we ready to face the consequences that we created from the past or are we just simply enjoying the moment of being happy at this time?

I’m here right now in the situation that I need to look forward and forget my past. I’m here in the power of fancy to create my dreams and to pursue my future to happen. I know I’m matured enough to weigh my emotions and decisions. I know how to handle difficult decisions. I know how to survive and to recover from different heartaches and I know how to dwell and fight my foes. Life is about moving on, accepting changes and looking forward to what makes you stronger and more complete. Life is about forgiveness.

 Love is not my word; love in relationship is not my priority right now. I don’t want to entertain anything about love. Love for me is like a bridge without end. Love is like stagnant water from the river, full of waste that causes life into death. Today I don’t really know what I want. Maybe, I need to think and imagine the past that would tolerate my present. Love is not for me now, maybe someday or maybe in the near future.

 Do we really need love to be happy? Or maybe we are just taking what the society dictates us. We hurt for something that we all know from the very beginning that we should need to avoid. We all know the answer to a question like why? But we still choose to be stupid. Even if it repeatedly happens, we still try. I want to give up the things that I know I loose. I do not give up because I want to; I gave up because I’m tired. I’m tired for something that I know I had no rights. I do not want to count the stars because I’m too tired of carrying his lights. Why did you comeback? Why did you show up again? Is it my fault to restore the past? I demolished the structures of love, buildings, hopes and dreams of bygone times. Let me wipe out all the trace of the past. I am a man of nowhere, a man of hate and jealousy, man of goodbyes and a man of admiration.

If I could only get a chance to rewrite our story, I’d be damn sure that this is going to be right this time the way that we both like it. Not perfect, but definitely going to be worth your while. But for now, let me love you from afar. Let me hug and kiss you in my dreams. If this is the sign of loneliness, please let me hug you and let me say “Thank You” for the last time.
 

Kong ngayon ang simula


Minsan iniisip ko na lang na kong ngayon ba ang noon mapapansin mo kaya ako? Kong kasing lamig ba nang hangin ang sampung taong lumipas maakap pa kaya kita? Naalala mo pa lahat ng simula na meron tayo. Simula mo na tinapos ko. Iyong mga kamay mo na humahaplos sa palad ko. Gusto ko ang noon mo, gusto ko yung dating tayo na alam kong mahirap ng pantayan. 

Mata mo na parang nagungusap at nagmamakaawa dahil sa pagmamahal na kailangan nating panindigan. Pagmamahal na tinapos ko na walang sabi at pagmamahal mo na una, na inilagay ko sa huli. Naalala  mo pa ba nang una kitang masilayan. Sa pila na puno ng tanong kong pwede bang ikaw ay aking makilala. Pila na walang kasiguraduhan kong ako ba ang mauuna o ikaw dahil sa hindi mo naman ako kilala. Tinitigan kita sa malayo na parang ang mga mata mo ay naguudyok na ikaw ay aking lapitan. Nagtagpo ang ating mata na kunwari hindi kita sinisinta. 

Nagkita tayo sa di inaasahang pagkakataon. Nagsalubong ulit ang ating mga mata, mga mata natin na parang nangulila sa isa’t isa. Nakita kita sa ‘di kalayuan at nakita mo rin ako na alam mong ikaw ay aking lalapitan. Iniwasan mo ako ng tingin na kunwari ay hindi napansin. Mula sa likod mo ay hinaplos kita upang ako ay iyong lingunin. Tanging Kumusta sa isa’t isa ang ating nasambit na parang ang noon na sampung taon ay araw lang ang binilang ng hindi kita nakapiling. Malaki ang pinagbago mo. Malaki at nag iba buhat nang una kitang makita. Pero ang mga mata mo ay katulad parin noong tayong dalawa. Kumikinang sa pag asa na baka sakali ay meron pa.

Natakot akong tanungin ka ng isang tanong na ang sagot ay bahala na. Natakot akong akapin ka baka sakali ikaw ay tuluyan ng nag iba. Muli tayong nagkita doon sa luma kong saan kita muling nasilayan. Inari natin ang gabi na tila tayo lang. Nasundan ng pailang pagkikita na para bang ibinibigay natin ang mga pagkukulang noong tayo pa.

Habang ako ay iyong akap at nilalabanan ang lamig, tila may ibinulong ang hangin na ang sambit ay kong may gusto ba ako sa iyo? Humarap ako at  nangusap at sinabi kong matagal na tayong nagkagustuhan at ang tanong dapat ay kong mahal pa ba natin ang isa’t isa. Tumahimik ang paligid hanggang sa tuluyan tayong nakatulog ng mahimbing.

Kong ngayon ang simula makikilala ba kita? Kong ngayon ang simula maaakap ba kita? Ngayon ang simula ng katapusan nang ating pagkikita. Para akong magnanakaw na inaari ang pag aari ng iba. Para akong bata na takam na takam sa bawat kong nakikita. Kong ngayon ang simula mamahalin din kita gaya nang pagmamahal mo noon nang una mo akong nakita.
Kong ngayon ang simula maaring ayoko ng tapusin pa.
xoxo

Romblon Travel: Love beyond expectations 


Share your love story.. Hahaha Naku ewan wala naman akong Isi-share na love stories, ewan ko ba bakit ganto ang title ng blog ko sino ba kasi ang nagbabasa nito. Ganito kasi iyon.

Sabi nga sa pelikula “Wala namang magbibilang kong ilang beses kang nasaktan”  pwes mali sila binibilang ko kaya LOL. Anyway my travel in Romblon was one of the most memorable experience for me this year. Biruin mo iyon dito ako nagsimulang mag aral at natutong magsulat at halos ng kabataan ko ay nabuo sa probinsyang to.


Ang saya diba yung mga simpleng bagay at laro okay na at masaya kana. Taguan, Patintero pati ang paghahabulan sa malawak na damuhan. Simple lang ang buhay noon diba kahit mga laro noon ay napaka simple lang din.



Kilala ang probinsya ng Romblon sa pangunahing produkto nito na marmol. Bukod sa pangingisda isa sa mga ikinabubuhay nang mga romblanon ay ang pag gawa at pag ukit ng ibat- ibang klaseng imahe na yari sa marmol. 

Maliit lang ang aming probinsya na mayroong tatlong malalaking pulo ang Tablas kong saan matatagpuan ang lokal na paliparan ng probinsya, Romblon ang sentro ng Romblon kong saan pangingisda at pag ukit ng marmol ang pangunahing ikinabubuhay at ang Sibuyan na kong saan matatagpuan ang Mt. Guiting-Guiting at mga dekalidad na talon. Lumaki at nagkaisip ako sa bayan ng Romblon kong saan dito ako nagsimulang mag aral at natutunan ang responsibilidad ng isang pribinsyano. Tagalog at bisaya ang mga pangunahing dialekto ng bayan namin. 


Simple lang ang pamumuhay dito basta mairaos mo lang ang maghapon ay sapat na sa mga pamilya na naninirahan sa aming Probinsya. Malayo sa modernong kultura ng maynila. Palibhasa napapaligiran kami ng tubig kaya naman madali sa mga taga rito ang matutong mangisda at palibhasa bundok ang aming bayan kaya ang iba ang pagsasaka ang ininabubuhay. 


Nagbalik sa aking mga ala ala ang pamumuhay namin noon. Isang kahig isang tuka ang nararanasan namin. Walang modernong kagamitan na maglilibang sa amin kaya naman ang paglalaro sa kalsada at sa tabing dagat ang aming kinalakihan. Lumaki kami na malayo sa kultura na aming nakagisnan dito sa maynila. Walang kuryente na magbibigay liwanag sa gabi namin habang nag aaral. Walang Electric fan ang ang magpapagaan sa aming pakiramdamat halos lahat ng simpleng pamumuhay at naipamulat sa amin. Pagmamahal sa mga kapitbahay na kahit hindi mo ka ano ano at tatawagin mong anti at angkol tanda yan nang pag galang sa kanila.



Sa gabi naman ay masisinagan ng liwanag ng parola ang aming munting bahay. Akala mo tuloy isang liwanag na nagmumula sa kong saan. 

Masarap na mahirap ang pamumuhay dito. Sa bayan na ito dinko naranasan ang masaktan sa pag ibig at hindi ko naranasan ang paasahin dahil sa simpleng buhay na meron kami dito. haha humuhugot ako LOL. 

Magaganda din ang mga beach dito namaihahalalitulad sa mga kilalang beach sa bansa natin. Nandito rin ang isa sa pinakamasayang pista sa buong bansa. 

VIDEO: Biniray Festival

​​

Romblon, Akala ko hindi ako mabibighani na sa ganda ng probinsya namin pero nagkamali ako dahil mas pinahalagahan ko pa ang bayan namin na halos dalawampung taon na hindi ko nakitabat nabisita. Mula Batmgas Pier ay 8 oras bago mo marating ang bayan namin lulan ng barko (2go). Masaya at kalmado ang akong byahe ptungo sa bayan na mamahalin ko habang buhay. 

Fin