Category Archives: Hugot

Pwede pa ba?


Sa tuwing hihigop ako nang mainit na kape ay palaging napapaso ang dila ko, nawawalan ng panlasa at nakakalimutan ko ang tamis at pait ng paborito kong kape. Tatayo ako sa paborito kong upuan at pupunta sa unahan ng coffe shop para humingi ng tubig upang mapawi ang pagkakapaso sa dila ko.
Minsan naman ay nakakagat ko ang aking dila at aasa ako na baka ako ay iyong naalala, ngunit sa tuwing hihingi ako ng numero sa pagbabakasakaling letra ng una mong pangalan ang lalabas, pipikit ako at hihiling na sana letra ng pangalan mo ang maging sagot sa pagbibilang ko. Magbibilang ako sa alpabetong nakasanayan ko at matatapos sa ibang letra na di ko naman ginusto, hahanapan ko ng paraan upang maidikit sa pangalan mo, pero wala, walang maidikit kahit baliktarin ko pa ang bawat letra nito.
Hihigop ako ng kape kasabay sa paglimot nang pagkapaso ng dila ko. Hihigupin ko ang paborito kong kape habang nakaupo sa pwesto na kung saan madalas tayo nakaupo. Tatanghod sa malayo at iisipin na baka pwede ba at baka meron pa. Pero wala, wala nang pag asa ang nanlamig mong panlasa na parang kape ko na unti unting lumalamig sabay sa pag manhid nang dila ko.
Uuwi ako at magbabaksakali na sa aking pag gising isang tasang kape ang ihahain mo. Ngunit wala na talaga. Wala na ang unang tamis na nalasahan ko, wala na ang pait na pilit kong pinapalitan ng tamis. Wala na ang pampagising ko sa inaantok kong sandali. Ayoko ng kumapit sa natitirang sana dahil baka sa huli na kong sakaling mabuo pa at magbalik ang lahat ay maging iba na at hindi na maging sakto ang timpla.
Hanggang dito na lang sa pagbabakasakaling makakalimutan kita at makakasanayan ko na ang uminom ng kape ng wala ka.

Advertisements

Bakit saging lang ang may Puso?


Ikaw at ako halos pareho tayo ng tanong, bakit nga ba may puso ang saging? Napapaisip pa nga tayo minsan na kong bakit saging lang ang may puso? ilan ba talaga ang puso nang saging. Marunong bang magmahal ang saging? 

Napapaisip tuloy ako at napapasulat ng kong ano-ano. Iniisip ko mataas na kaya ang presyo ng bigas? May pag asa pa bang magbago ang pagtingin ni crush? O kong bakit dilat ang mata ng isda pag namamatay? Madaming tanong na tumatakbo sa isip ko na wala namang kinalaman sa kong ano ang tinatakbo ng ekonomiya natin. May kinalaman kaya ang HEKASI sa mga nangyayari sa atin. Natanggap mo na ba ang teyorya ni Charles Darwin na nagmula ka daw sa unggoy? Oo bes Ikaw lang hwag mo kaming isama. Basta maraming tanong na siguro hanggang ngayon ay walang sagot. Bakit hindi ka crush ng crush mo? Bakit May gusto kang tao pero kaibigan lang ang tingin sayo? Bilog ba talaga ang mundo? Ilang taon ba si lapu-lapu ng lumaban sya sa Mactan. Bakit may mga kandado ang mga convenience store kong 24/7 naman silang bukas? Ilan ba talaga ang butas ng Sky Flakes kasi last time ng binilang ko hindi pare preho *Binilang ko talaga. Sa 3n1 instant coffee pantay ba ang sangkap nila? *Well hindi ko na sinubukan pang bilangin at paghiwalayin ang kape, asukal at creamer sayang ang time baka mapaghalo ko pa.

 Ang daming tanong diba? Pero may mga naisagot ba tayo sa tanong natin? Bakit may mga nagugustuhan tayo na hindi tayo gusto? Sabi nga sa nabasa ko pwede daw tayong magselos sa taong gusto natin dahil may nararamdaman tayo pero wala tayong karapatan na makiaalam sa kong sino ang kausap nila. Itatanong ko pa ba kong bakit Single ka parin hanggang ngayon? Kahit ilang 11:11 na ang nakita mo sa orasan *Pero ang totoo inaabangan mo talaga. Pag nakita mo na ang oras na yan magbubugtong hininga ka at hihiling sa mga tala, sa buwan, sa mga fairy dust bug mites na sana ay magustuhan ka din nya. Kikiligin ka pa kasi hindi ka makatulog sa gabi at iniisip mo na baka kaya naman di ka makatulog dahil iniisip ka nya. Ayan naniwala ka na naman sa nabasa mo sa internet na kong hindi ka makatulog sa gabi ay may nagiisip sayo *Hwag patola bes.

Pinaniwalaan mo din nag matandang kasabihan na kapag makati ang ilong mo may humahalik sa picture mo. *Bes derma lang katapat nyan. Naniwala ka din sa sinabi nya na aantayin mo sya pero bes ang kati, nauna pa ang higad na magka “Jowa” sa iyo at ikaw nag antay ka hanggang sa tubuan ka na ng ugat at baka naman pwede ka ng gawing rebulto sa monumento sa tigas ng katawan mo dahil sa paniniwalang MAAANTAY ka nya. Hirap bes nuh? Kaya pa? 

May time na kinikilig ka kapag kausap mo sya iyon bang kahit “seen” na nya message mo deadma ka lang kasi iniisip mo na baka Busy sya? *Bes Tang ang inumin mo H’wag MILO, Anong busy? isa lang ibig sabihin nyan hindi ka priority at kapag naubusan na sya ng kausap saka sya magrereply sayo. Ikaw naman na kamag anak ng GOMBURZA todo kilig ka naman. Akala mo talaga gusto ka nya. Bes gumising tayo sa katotohanan na sa mundong ito na ginagalawan natin laging may 2nd option, laging may plan B at laging may pangalawa. Isa pa dahan dahan lang sa kilig, sabi nga nang isa kong kaibigan tipirin lang ang landi. Pag nag message sya sayo ng “Okay lang naman” Aba bes hwag naman essay ang i reply mo! nakakatamad kayang magbasa ng nobela na hindi ka interisado. Kaya pa bes?

Sa kagustuhan mo na mapansin ka nya, Aba! bes lahat ng qoutes sa Google inaraw araw mo na. Akala mo naman nababasa nya. Hinay hinay lang. Diba? ang dami nating tanong pero bakit nga ba saging lang ang may puso? Nakailang bulalakaw na ba ang dumaan at nakailang hiling ka na ba? Hiniling mo na sana ay mapansin ka nya pero sa kabilang dako hinihiling naman nya na sana ay mapansin naman sya ng crush nya. Saklap bes nalilito ang bulalakaw kong sino sa inyo ang pagbibigyan. Pati yata buto ng manok pinag intiresan nyo, Iyon bang joy bone ba yun? na kapag pinutol mo at sayo napunta yung isang malaking part eh matutupad ang wish mo? Hindi ko sya nasubukan kasi pati yata buto ng manok nauubos ko.  

Bakit ba binabasa natin ang horoscope nya at pinipilit natin ikonekta sa horoscope natin. Bakit kahit alam natin ang sagot Pinipilit parin nating paniwalain ang sarili natin na “baka hindi naman” at “Baka naman pwede pa. Nakakalito at nakakahilo ang napaka daming tanong, nakakahilo at nakaka baliw na ang mga sagot na ayaw mo namang tanggapin. Nag aantay tayo at umaasa sa mga natitirang “sana” *Hugot yan ng kaibigan ko. Minsan naiisip mo at haharap ka sa salamin at sasabihin ang mga linyang “Panget ba ako? kapalitpalit ba ako?” Bes di ka si liza tangapin mo na lang ang tanong na “Why?” para may explanation at kapg nakuha mo ang sagot balik ka ulit sa una mong tanong.

Ilang kilong luha pa ba ang maluluha mo? *OA lang ako bes sa kilo. Baka naman patak. Aasa ka pa ba sa post nya na akala mo pinaparingan ka nya. May pa heart heart ka pa na akala mo ikaw ang pinaparingan nya, pero ang katotohanan ang syang magpapalaya sayo. Hindi ikaw yun bes wag mag assume. Bakit nga ba may Puso ang saging. Mahal na mahal nya ba ang mga taong pumipitas sa bunga nya? ginawa ba talaga sya para kahit na akapin mo sya hindi ka masasaktan. Ang puno ba ng saging ang syang nagsasabi na kahit isa lang ang puso mo isang laksa namang bunga ang ibibigay nito. Bakit saging lang ang may puso. Bakit pula ang puso nito? Naranasan na ba ng saging ang magmahal at masaktan? Datinkaya syang tao na pinarusahan dahilnmeron syang matigas na puso? Ano ba ang alamat nya at bakit sukat na sikat sya. Minsan natanong ko na rin, sa kantang leron leron sinta bakit naging buko ang papaya? Minsan kahit masaya ang kanta malukungkot ka na lang dahil nararamdamn mo parin ang lyrics nito. Kahit nga sa huling kanya ng Leron leron sinta iniyakan mo na. “Kapos kapalaran humanap ng iba”. Diba ang bastos lang ng kanta at tinuturaan ka pang mangaliwa sa konting mali na nagawa mo. 

Sa kantang bahay kubo bakit parang ang sarap sarap ng mga gulay? pero pag pinagsama sama mo lahat ng nabangit sa kanta wala namang lasa? Pero naisip mo na ba ang sagot sa tanong kong bakit saging lang ang may puso? Sya iiwan ko na kayo dyan, nasayang ko oras nyo sa walang kwentang phuhugot ko.

Bakit saging lang ang may puso? Pero ang puno ng mangga sa amin inukitan ko ng puso at ang naka paloob dito ay ang pangalan ko at pangalan mo. Kaya hindi lang talaga ang saging ang may puso.

FIN

(Picture credit to Theanabanana.com

Lessons learned from my Ex(es) 


*Forgiveness.

If you hurt someone from the past, Please forgive your self. If you hurt, Please try to understand. Intindihin mo s’ya at patawarin this is not about Him/Her, Magptawad ka kahit ikaw ang nasaktan. Dahil ang unang magpatawad ang siyang unang nagiging masaya. If you hold those grudges you will never be happy in your life. Forgiveness is enough and please don’t try to be part of His/Her life again. Never again. 

*Don’t care too much.



It is okay to care someone from your past but don’t let your self in pain again. Okay lang naman na mag alala ka pero mag iingat ka dahil magkaiba ang pag aalala sa kaibigan kaysa pag alala dahil mahal mo pa s’ya. Never ever allow your self to care too much to the point that theres nothing left from you, because you wouldn’t know if He/She care the way that you do.  

*How are you is enough.

 
If you are trying to be friend/s again to your ex please be mindful that “How are you” is better than “I love you”. Don’t try to be in His/Her life again. Yes! Second chances is still in the topic but remember He/She is not the same person as before. Lot of changes and theres a lot of painful memories that you need to re-consider. Again don’t be fool from your own mistakes. 

*I’m okay.



You should be okay always. Wear better and love better. H’wag mong ipakita na naging miserable ang buhay mo pagkatapos nya. Magmumukha ka lang kawawa. Show to His/Her that you get better and better after the break up. You are now independent from your own choices. You are better to His/Her present. Let the world realize that you are worthy enough. You are in your own world after living together in a world of lies. 

*Say Thank you.

Have courage to say thank you from your past. You’ve learned a lot. Those learnings are the reasons of a new version of you. You should never do the same mistakes again. You are wise and independent. Now you know how to play a game. You know what kind of cards that you need to show. Be thankful to His/Her because your past relationship/s is one of the biggest lessons of your life. We commit mistakes, always. Hating them is not always the answer to move on. That’s not the right thing to do. Hating someone is a waste of time in a things that you will never have again. 

H’wag kang mapagod at matakot magmahal muli. Dahil ang katapusan ng lahat nang bagay ay may simula. Hindi natatapos ang pag ikot ng mundo sa isang sakit o pagkakamali na nagawa mo. Nasasaktan tayo dahil hindi mo na mababalik ang dati. Umiiyak tayo hindi dahil sa sakit na naranasan natin kundi dahil sa mga masasayang pangyayari noong nagpapakatanga ka pa sa kanya. Hindi mali ang magmahal lalong hindi mali ang mahalin s’ya, ang tanging mali lang ay ang napaniwala ka nya na mahal ka at ikaw lang at wala ng iba pa.

xoxo

Forgiveness- The past does not dictate the future unless you let it.


Entering a year full of blessings is a sign that I know, I totally forgive the past. It’s been 2 years and a month when we both decided to become strangers. As years gone by, I heard a lot of stories about you. To be honest, every-time that I had a chance to hear stories about you, the memories from the past repeatedly runs in my mind. The pain, the tears that I’ve shed, and the day that you left. 

Today, we are in a different time. All wounds were Healed already. We learned how to forgive, we learn to embrace each other and we accept the challenge to smile together. The true happiness will come when you let go of the hurt that’s holding you back. We both matured now….I guess? 

I am thankful now that I know we all move on from the past. Masaya pala iyong nakikita mo ang mga mali mo at pagkakamali nila na tinatawanan nyo na lang. Wala  mangyayari kong panghahawakan parin natin hanggang ngayon ang galit ng nakaraan. 

To be honest even though I’m the one who initiated this moment, I’ve got butterflies in my stomach. I have a cold sweat running on my head down to my neck. My heart beats fast because I don’t know what’s happening at this moment. Iyong kaba na hindi mo pwedeng ipahalata sa kanila. Na akala mo ngayon lang ‘yong kahapon. 

Masaya ang pagkikita puno nang kwentuhan ng kahapon at mga nakalipas na nagbigay sa amin ng leksyon. Masarap magpatawad lalo na kong ang pagpapatawad ay bukal sa loob mo at bukal mong tinanggap na walang halong panghihinayang. Ngayon haharapin natin ang bagong kabanata nang ating buhay. Siguro hindi natin alam kong maibabalik pa natin ang dati, Iyong dati na tayo, kayo na sabay na nangangarap sa bawat bukas na darating. Bahala na ang tadhana ang magtakda kong sa huli ay maari pang mangyari ang mga bagay na naudlot ng panahon. Hindi man Fairy tale ang kwento natin pero pra syang kwento na pwede nating ihalintulad dito, Happily ever after.

Anger makes you smaller, while forgiveness forces you to grow beyond what you were.”

Kong ngayon ang simula


Minsan iniisip ko na lang na kong ngayon ba ang noon mapapansin mo kaya ako? Kong kasing lamig ba nang hangin ang sampung taong lumipas maakap pa kaya kita? Naalala mo pa lahat ng simula na meron tayo. Simula mo na tinapos ko. Iyong mga kamay mo na humahaplos sa palad ko. Gusto ko ang noon mo, gusto ko yung dating tayo na alam kong mahirap ng pantayan. 

Mata mo na parang nagungusap at nagmamakaawa dahil sa pagmamahal na kailangan nating panindigan. Pagmamahal na tinapos ko na walang sabi at pagmamahal mo na una, na inilagay ko sa huli. Naalala  mo pa ba nang una kitang masilayan. Sa pila na puno ng tanong kong pwede bang ikaw ay aking makilala. Pila na walang kasiguraduhan kong ako ba ang mauuna o ikaw dahil sa hindi mo naman ako kilala. Tinitigan kita sa malayo na parang ang mga mata mo ay naguudyok na ikaw ay aking lapitan. Nagtagpo ang ating mata na kunwari hindi kita sinisinta. 

Nagkita tayo sa di inaasahang pagkakataon. Nagsalubong ulit ang ating mga mata, mga mata natin na parang nangulila sa isa’t isa. Nakita kita sa ‘di kalayuan at nakita mo rin ako na alam mong ikaw ay aking lalapitan. Iniwasan mo ako ng tingin na kunwari ay hindi napansin. Mula sa likod mo ay hinaplos kita upang ako ay iyong lingunin. Tanging Kumusta sa isa’t isa ang ating nasambit na parang ang noon na sampung taon ay araw lang ang binilang ng hindi kita nakapiling. Malaki ang pinagbago mo. Malaki at nag iba buhat nang una kitang makita. Pero ang mga mata mo ay katulad parin noong tayong dalawa. Kumikinang sa pag asa na baka sakali ay meron pa.

Natakot akong tanungin ka ng isang tanong na ang sagot ay bahala na. Natakot akong akapin ka baka sakali ikaw ay tuluyan ng nag iba. Muli tayong nagkita doon sa luma kong saan kita muling nasilayan. Inari natin ang gabi na tila tayo lang. Nasundan ng pailang pagkikita na para bang ibinibigay natin ang mga pagkukulang noong tayo pa.

Habang ako ay iyong akap at nilalabanan ang lamig, tila may ibinulong ang hangin na ang sambit ay kong may gusto ba ako sa iyo? Humarap ako at  nangusap at sinabi kong matagal na tayong nagkagustuhan at ang tanong dapat ay kong mahal pa ba natin ang isa’t isa. Tumahimik ang paligid hanggang sa tuluyan tayong nakatulog ng mahimbing.

Kong ngayon ang simula makikilala ba kita? Kong ngayon ang simula maaakap ba kita? Ngayon ang simula ng katapusan nang ating pagkikita. Para akong magnanakaw na inaari ang pag aari ng iba. Para akong bata na takam na takam sa bawat kong nakikita. Kong ngayon ang simula mamahalin din kita gaya nang pagmamahal mo noon nang una mo akong nakita.
Kong ngayon ang simula maaring ayoko ng tapusin pa.
xoxo

Romblon Travel: Love beyond expectations 


Share your love story.. Hahaha Naku ewan wala naman akong Isi-share na love stories, ewan ko ba bakit ganto ang title ng blog ko sino ba kasi ang nagbabasa nito. Ganito kasi iyon.

Sabi nga sa pelikula “Wala namang magbibilang kong ilang beses kang nasaktan”  pwes mali sila binibilang ko kaya LOL. Anyway my travel in Romblon was one of the most memorable experience for me this year. Biruin mo iyon dito ako nagsimulang mag aral at natutong magsulat at halos ng kabataan ko ay nabuo sa probinsyang to.


Ang saya diba yung mga simpleng bagay at laro okay na at masaya kana. Taguan, Patintero pati ang paghahabulan sa malawak na damuhan. Simple lang ang buhay noon diba kahit mga laro noon ay napaka simple lang din.



Kilala ang probinsya ng Romblon sa pangunahing produkto nito na marmol. Bukod sa pangingisda isa sa mga ikinabubuhay nang mga romblanon ay ang pag gawa at pag ukit ng ibat- ibang klaseng imahe na yari sa marmol. 

Maliit lang ang aming probinsya na mayroong tatlong malalaking pulo ang Tablas kong saan matatagpuan ang lokal na paliparan ng probinsya, Romblon ang sentro ng Romblon kong saan pangingisda at pag ukit ng marmol ang pangunahing ikinabubuhay at ang Sibuyan na kong saan matatagpuan ang Mt. Guiting-Guiting at mga dekalidad na talon. Lumaki at nagkaisip ako sa bayan ng Romblon kong saan dito ako nagsimulang mag aral at natutunan ang responsibilidad ng isang pribinsyano. Tagalog at bisaya ang mga pangunahing dialekto ng bayan namin. 


Simple lang ang pamumuhay dito basta mairaos mo lang ang maghapon ay sapat na sa mga pamilya na naninirahan sa aming Probinsya. Malayo sa modernong kultura ng maynila. Palibhasa napapaligiran kami ng tubig kaya naman madali sa mga taga rito ang matutong mangisda at palibhasa bundok ang aming bayan kaya ang iba ang pagsasaka ang ininabubuhay. 


Nagbalik sa aking mga ala ala ang pamumuhay namin noon. Isang kahig isang tuka ang nararanasan namin. Walang modernong kagamitan na maglilibang sa amin kaya naman ang paglalaro sa kalsada at sa tabing dagat ang aming kinalakihan. Lumaki kami na malayo sa kultura na aming nakagisnan dito sa maynila. Walang kuryente na magbibigay liwanag sa gabi namin habang nag aaral. Walang Electric fan ang ang magpapagaan sa aming pakiramdamat halos lahat ng simpleng pamumuhay at naipamulat sa amin. Pagmamahal sa mga kapitbahay na kahit hindi mo ka ano ano at tatawagin mong anti at angkol tanda yan nang pag galang sa kanila.



Sa gabi naman ay masisinagan ng liwanag ng parola ang aming munting bahay. Akala mo tuloy isang liwanag na nagmumula sa kong saan. 

Masarap na mahirap ang pamumuhay dito. Sa bayan na ito dinko naranasan ang masaktan sa pag ibig at hindi ko naranasan ang paasahin dahil sa simpleng buhay na meron kami dito. haha humuhugot ako LOL. 

Magaganda din ang mga beach dito namaihahalalitulad sa mga kilalang beach sa bansa natin. Nandito rin ang isa sa pinakamasayang pista sa buong bansa. 

VIDEO: Biniray Festival

​​

Romblon, Akala ko hindi ako mabibighani na sa ganda ng probinsya namin pero nagkamali ako dahil mas pinahalagahan ko pa ang bayan namin na halos dalawampung taon na hindi ko nakitabat nabisita. Mula Batmgas Pier ay 8 oras bago mo marating ang bayan namin lulan ng barko (2go). Masaya at kalmado ang akong byahe ptungo sa bayan na mamahalin ko habang buhay. 

Fin

May KOTA ba sa pag ibig?


Sa mahigit sa pitong bilyong tao sa mundo tiyak daw na may para sa iyo, kahit pa nasa magkabilang dulo kayo ng daigdig kong para kayo sa isa’t isa eh di kayo talaga. Sa bawat taong nagmamahal may tao ding nasasaktan. Na sa bawat minamahal mo ay may nagmamahal din naman sa iyo. Na kahit sa magkabilang dulo nang mundo ay magkatalikod kayo, panigurado magtatagpo din ang landas nyo. 

Sa bawat taong nagiging masaya ay may isang tao naman na tuloy parin sa pagasa. May Kota ba talaga ang taong umiibig? Iyong naging masaya ka ngayon dahil sa ilang bilyong tao ay may nakilala ka at may nagpatibok ng puso mo. Pero hindi parin pala sya ang taong makakatuluyan mo. 

Mabuti pa ang tambay sa kanto hindi iniisip kong sino ang makakapareha nya. Nakita mo ba iyong taong grasa na namamalimos? iniisip din kaya nya kong sino ang para sa kanya. Iyong nanay at tatay mo naisip mo ba o natanong mo ba sa kanila kung ilang beses silang sumubok bago nila nakilala ang isa’t isa. Nakaabot kaya sila sa kota? o sadyang nakuntento na lang sila sa bawat isa. 

Naisip ko lang habang nakahalukipkip ang aking mga kamay, naabot ko na ba ang kota sa pag ibig? Kong OO ang sagot maari ay dumating na sya pero napakawalan ko pa o maari na wala talagang nakatakda para sa akin. Kung HINDI naman ang sagot, ilang beses pa akong susubok para malaman kong tama na at naka kota na ako.
 Sinubukan ko na nga yata ang red string na sinasabi nila. Pati ang pulang sinulid nang lola ko na nakatabi sa lata ng biskwit ay nasubukan ko na ring abutin ang dulo pero ayon nagkabuhol buhol lang at napingot pa ako sa tenga ni felomina. 

Kong talagang may kota ang pag ibig eh di para kang isang ahente na naghahabol nang benta? na kong hindi mo maabot ang kita ay malamang matanggal ka. Saklap naman na walang nakakaalam sa atin kong naabot na ba natin ang kota ng pag ibig. 
Sa ilang bilyong tao sa mundo sadya ba talagang may kapareha tayo? ano kaya ang kasarian nya? makakapili ka ba para lang maabot mo ang tinatawag nilang kota o sadyang darating sya sayo. 
Minsan habang pinagmamasdan ko ang bawat pasahero sa MRT naiisip ko isa ba sa kanila ang magsasabi sa akin na “Its over” o magsasabi sa akin na “tama na ako na ang kota mo”. Si kuya ba na nakasandal sa pintuan ng tren, pero hindi sya ang tipo ko! Si ate ba na ang pustura ay parang payaso sa isang kilalang kainan, pero ayoko sa kanya. Si manong ba? Na sumisingaw ang amoy nang maghapong pagtatrabaho sa tirik na araw, pero teka matanda sya sa akin na halos doble ng edad ko. Pero teka! may pinipili bang edad ang pag ibig.
 
Sa dinami dami ng dumaan sa iyo malamang naabot mo na ang kota. Paano pa kaya ang mga tao na magpa hanggang ngayon ay hindi pa nagsisimulang magbilang para sa kanilang hahabulin na kota. Tatanda na lang ba silang mag isa o napagod na sila sa paghahabol dahil kahit isa ay hindi nila naabot ang umpisa nang tinatawag nilang kota.

Sige na nga bahala na kong makailan tayo ang mahalaga ay wala namang nagbabawal kong sino at kong para kanino tayo. Wala namang kota ang taong umiibig diba? Hindi mo kailangan lagyan ng limitasyon ang puso mo. Hindi mo pwedeng sabihin na tama na at ayaw mo na. Walang kota sa taong hindi takot sumubok magmahal. Iyong tao na kahit ilang beses ng nasaktan sige parin. Iyong tao na “Nagmahal, Nasaktan, Naka jackpot”. Hanggang dito na lang baka sakaling maka kota na ako.

fin

What if?


Ang daming tanong kong bakit? para saan? at bakit hindi? What if nga? What if maging tayo? Bakit may what if sa bawat tanong kong pwede namang sabihin na Tayo na? o pwede namang sabihing mahal kita, pero ang tanong paano tayo magsisimula. 

Magulo diba? What if maging tayo at magtapos sa salitang hindi pala kita gusto. What if kong hindi ikaw ang nagustohan ko? Magsisimula tayo sa unang tingin at sa unang sulyap nang ating mga mata ay may mararamdamang kakaiba ngunit subalit ay magtatapos tayo sa sulyap na para bang hindi tayo nagkakilala. What if hindi ikaw ang nagustohan ko, aasa kaya ako nang ganito. Aasa ba ako na maging tayo at aasa ba ako na what if gusto mo din pala ako. Hanggang What if na lang ba ang nararamdaman ko? O susuyoin kita na para bang walang magbabago.
Bakit ba mahirap magmahal ang taong labis na nasaktan? What if hindi ka nasaktan, mamahalin mo ba ako kagaya ng pagmamahal mo sa kanya? Mahirap umasa sa taong maraming What if sa buhay. What if masaktan ako? What if hindi mag work, What if hindi pala kita gusto at what if hindi naman pala ito totoo. Alinlangan nang isang tao na takot sumubok sa tinitibok ng kanyang kapalaran. 
Mag uumpisa tayo sa simula at magtatapos tayo sa hangganan, kung saan ang mga tanong at alinlangan mo ay aking papawiin. What if ako pala ang hinihintay mo nang kay tagal pero what if umaasa lang ako sa wala, sa walang makakapagsabi kong bakit What if nga?

fin

Doon sa lugar na may Tayo -“Tadhana”


Mayroon akong kwento. Kwento ng bawat lumang larawan na iginuguhit ng aking gunita. Sa bawat ala-ala ng nakalipas na kahapon at ang bawat letrang ibinigkas ng panahon. Isang mahabang byahe sa paghahanap ng sakit nakailanman ay babaon sa ilalim ng aking ala-ala.

 

Ang byahe sa pag hahanap sa tadhana ay parang byahe sa paghahanap sa nawawalang pag asa. Inuukit sa bawat kalsadang dinaraanan at iginuguhit nang bawat tanawing nagmimistulang ipininta sa aking panaginip. Sa paglalakbay ng hindi ko alam kong paano at saan patungo.

 

Sa sinasakyan ko na tumitigil ay may nagbabagong damdamin. Damdamin na isinulat sa papel na ang tanging tinta ay dugo na pumapatak sa aking kaisipan. Sa bawat ala- ala na bumabalik sa mga panahong kita ay kasama pa. Sa bawat masayang ala ala ng una kitang nakilala at sa huling ala ala ng ikaw ay mag paalam na.

 

Ang bawat tula na binibigkas ko ay pilit kong nilalapatan ng tono. Ang bawat tula na naiisip ko ay iba’t-ibang letra na naghahalo halo sa aking kamalayan na ang tanging destinasyon ko ay ang sakit ng iyong tuluyang paglayo. Dadayo ako sa isang sulok ng mundo na ang nakakaalam lang ay ang mga pusong bigo. Isang linya ng tula ang aking nabuo na kung sakaling masumpungan kita sa tadhana na ipinangako, ito lang ang kaya kong i-ako.

 

“Hindi ako na ngangako na kong magkakaroon ulit ng TAYO ay kaya kong ibigay ang bituin. Hindi ko mapapangako ang sukdulan ng kinang nito dahil isa ka sa mga bituin na gusto ko ulit abutin. Ayokong nang ipangako ang araw at gabi dahil ang makita ka sa umaga ay sapat na at ang mahagkan ka sa gabi ay kalabisan na. Ayokong ipangako na ikaw ay pakasalan sa lahat ng simbahan, dahil ang pagharap at pag sumpa sa kanya ay sapat na upang dalhin kita sa Dambana ng aking pagsinta.”

Sana sa tagpuan nang doon at dito ay Makita ko ang dating saya na iyong itinago. Sa paglalakbay ko sa pagitan ng bundok at sa pagitan ng mga luntiang puno, sana Makita ko kong ano ang iyong itinago. Hawak ko ang lumang larawan noong una kitang masumpungan. Sa burol na kung saan ay pwede mong isigaw ang sakit na iyong naranasan. Sa burol na kung saan ay pwede mong pakawalan ang bigat ng iyong nararamdaman, Kasabay ng bukang liwayway na sumisibol sa silangan.

 

Kahit ilang milya pa ang lakarin ko at kahit gaano man Katarik ang akyatin ko ay hindi iyan sasapat upang sukatin mo kong gaano kalabis ang pagkagusto ko. Kahit ilang awit pa ang aking awitin at ilang musika pa ang aking marinig; tanging liriko ng tayo ang nais kong makamit.  Doon sa musika ng tayo, doon tayo magpakatotoo. Nang sabihin mong ayaw mo, nakinig ako at tumalima sa kagustuhan mo; pero ng marinig ko na may kayo ay biglang nagbago ang tiklado ng piano. Nang malaman ko na kayo pala ay agad kong binago ang dating musika ng puso ko. Ang dating nasa tono ay dagliang naging sintunado dahil sa liriko na binigkas mo na hindi ko mailapat sa bawat salita mo.

 

Doon sa musika ng tayo ay unti unting naglamlam ang pagnanasa ko na kong pwede ba ay maging tayo. Sa tadhana na ngayon ay unti unti ng nagbago dahil sa taglay nitong pagbabago. Ihatid mo ako sa dati kong saan ang istasyon ng simula ay naroroon. Hayaan mo akong talikuran ka at kalimutan ang pangako mo na tayo sa paraiso ng tadhana.

Doon sa musika ng tayo


Pag – ibig na parang tula na isinulat na para sa kanya pero ang nagbasa ay iba. Magulo diba? parang pagiisip nya na sadyang hindi mo alam kong titigil ka na ba o magpapatuloy  pa.

Sa iyong bawat pagtigil ay may nagbabagong damdamin. Damdamin na isinulat sa papel gamit ang plumang pilit hinahanapan ng pang bura. Inihulma sa luad at pinatuyo sa araw. Paghugis na perpekto pero pilit binabago ng panahon. 

Ang pag – ibig na naramdaman ko ay nasa sukdulan ng TAYO, pero pinigilan ko dahil sa kanilang payo. Parang musika sa bawat pagtipa ng gitara,  Kahit wala sa tyempo at tono pinipilit ko paring sinasabayan. Parang larong basketball Na sa bawat pag silbato alam ko may pagkakamali ako; Pagkakamali ng magkagusto sa kagaya mo na alam ko na hindi babaling ang puso mo sa salitang TAYO.

Hindi ako na ngangako na kong magkakaroon ng TAYO ay kaya kong ibigay ang bituin. Hindi ko ipapangako ang sukdulan ng kinang nito dahil isa ka sa mga bituin na aabutin ko. Ayokong ipangako ang araw at gabi dahil ang makita ka sa umaga ay sapat na at ang mahagkan ka sa gabi ay kalabisan na. Ayokong ipangako na ikaw ay pakasalan sa lahat ng simbahan, dahil ang pagharap at pag sumpa sa kanya ay sapat na upang dalhin kita sa Iglesia nang aking pagsinta. 

Ayokong mangako ng isang  talata na kahit anong gawin kong pagkanta ay sintunado parin ako sa iyong tenga. Ayokong sumigaw sa sagada kong sakaling walang TAYO, dahil ang pag alingaw-ngaw ng boses ko ay naririnig parin diyan sa puso mo. 

Kahit ilang milya pa ang lakarin ko at kahit gaano man kalalim ang languyin ko ay hindi iyan sasapat upang sukatin mo kong gaano kalabis ang pagkagusto ko. Kahit ilang awit pa ang aking awitin at ilang musika pa ang aking marinig; tanging liriko ng tayo ang nais kong makamit.  Doon sa musika ng tayo doon tayo magpakatotoo. Nang sabihin mong ayaw mo, nakinig ako at tumalima sa kagustuhan mo; pero ng marinig ko na may kayo ay biglang nagbago ang tiklado ng piano. Nang malaman ko na kayo pala ay agad kong binago ang dating musika ng puso ko. Ang dating nasa tono ay dagliang naging sintunado dahil sa liriko na binigkas mo na hindi ko mailapat sa bawat salita mo.

Doon sa musika ng tayo ay unti unting naglamlam ang pagnanasa ko na kong pwede ba ay maging tayo.

cC to Daniel De sousza